Όσες φορές κι αν κυοφορησω την αγάπη.

Όσες φορές κι αν φουντώσει μέσα μου η τριανταφυλλια,

Όσες φορές κι αν ξυπνήσω σε θάλασσα  ευτυχίας, 

Εσύ θα είσαι πάντα το αστέρι που με καθοδηγεί. 

Εσυ θα είσαι η πανσέληνος.

 

Τα γράμματα κι οι λέξεις μπερδεύονται στα κύματα.

Η μία λέξη μπαίνει μπρος από την άλλη, η πρώτη γίνεται τελευταία κι η τελευταία πρώτη.

Η ορθογραφία γκρεμίζεται.

Όμως μένει η ψυχη του ανθρώπου που ψέλισσε τις λέξεις. 

Κι ο λόγος που ειπώθηκαν αυτες οι λέξεις.

Ο λόγος που βρέθηκαν στο κύμα και επιπλέουν βαθιά στη θάλασσα.

Κι ο λόγος που θα πεθάνουν σε λίγο.

Που θα τους πνηξει η θάλασσα.

Θα μείνει έτσι μόνο η σιωπή που κρύβεται ανάμεσα τους.

Και η ανάσα.

Ηθοποιοί των σκουπιδιών και των άστρων

Εμείς, 

οι απελπισμένοι ηθοποιοί των σκουπιδιών και των άστρων, 

τραγουδάμε αγκαλιασμενοι, 

δακρυσμένοι

ραγισμένοι

τις νύχτες για την αγάπη. 

Στις τσέπες μας φρουτα και βρεγμένα τσιγάρα  και στα καπέλα μας περιστέρια. 

Μοιραζόμαστε τα φρούτα. 

Οι μύτες μας είναι στρογγυλες κόκκινες και τα ρούχα μας παλιωμενα. 

Τα παπούτσια μας παλιά κι αυτά. 

Βρίσκει κανείς στις τσέπες μας χαρτάκια με ποιήματα. 

Εμείς οι ηθοποιοί των σκουπιδιών και των άστρων είμαστε άστεγοι οι πιο πολλοί. 

Ψάχνουμε δίπλα σε κάδους στιβαγμενα σε σακούλες ρουχαλάκια παιδιών και παιχνίδια που χάλασαν ή που απλώς τα πέταξαν γιατί πέρασαν τα χρόνια. 

Ψάχνουμε παλιά καπέλα και υφάσματα. 

Τούλια και πεπλα για να παίξουμε. 

Να κάνουμε πως είμαστε αλλού. 

Κάποιοι άλλοι. 

Με κάποια άλλη ζωή. Λίγο σαν τη δική μας, λίγο πιο μαγική. 

Χτυπάμε τις πόρτες των μεγάλων θεάτρων για να μπούμε να δούμε από τον εξώστη παράσταση ή κάποια πρόβα. 

Δίνουμε σε ναιλον τσαλσκωμενα βιογραφικά. 

Μας τα δίνουν πίσω. 

Καμία φορά τα παίρνουν. Τα κοιτάνε. 

Γελάνε. 

Μας παίρνουν για λίγο από το χέρι κι έξαφνα μας ορμουν και μας πατούν το κεφάλι κάτω να φτυσουμε στίχους και λόγια ποιητών. 

Λόγια συγγραφέων και λογοτεχνών. 

Και μας κρίνουν.

Μας αρπάζουν και μας πεταν με βία στη σκηνή να ξεράσουμε τη ζωή και την πίκρα μας. 

Να κραυγασουμε. 

Να σιωπησουμε και να μουσκέψουμε τα μάγουλά και τα χίλια μας. 

Να σβήσουν έπειτα τα φώτα με ένα χαμόγελο αχνό κι ενα τραγούδι. 

Να φθάσει στα αυτιά μας μια θάλασσα χειροκροτήματα.

Να μας φωνάζουν "μπράβο" και να μας σφιγγουν τα μάγουλα και τα χέρια.

Κι έπειτα πίσω από τη σκηνή πάντα μας περιμένει ο άνθρωπος που μας άρπαξε. 

Πού θα μας δώσει λίγα ψιλά για ένα νερό και σάντουιτς. 

Για να φάμε με λαχτάρα μπαγιάτικο ψωμί και τυρί ξεραμένο. 

Και να πάμε για ύπνο δακρυσμένοι και χαμογελαστοί. 

Να δούμε όνειρα λουσμενα στο χειροκρότημα και στο φως. 

 

Πώς βλέπω την τέχνη

Οι δυσκολίες που βίωσε η τέχνη, αντί να την σκοτώσουν την έκαναν πιο δυνατή.

Η τέχνη δε φωνάζει.

Είναι σιωπηλή.

Δεν προσπαθεί να επιβληθεί.

Στέκεται ήσυχη για όποιον θέλει να τη δει.

Το βλέμμα της είναι ήρεμο και κάπως θλιμμένο.

Το φουστάνι της έχει το λευκό της αθωότητας και πινελιές πολύχρωμες.

Το φουστάνι της είναι φτωχό.

Μπορεί κάποιες φορές αν τύχει να σταθείς δίπλα της να την ακούσεις να παίζει βιολί.

Η τέχνη δεν είναι επαίτης ούτε θα υπάρξει ποτέ.

Τρέφεται από τη δροσιά της δημιουργίας και από την αγάπη και το χάδι των ανθρώπων.

Αν της πετάξεις καμιά πενταροδεκάρα, θα σε ευχαριστήσει, αλλά θα σου τη δώσει πίσω.

Θα σου πει πως έχει ξεδιψάσει. Θα σου πει πως δε στέκεται εκεί μόνο για εκείνην, αλλά και για σένα αν θες.

Η τέχνη δεν ζητάει τίποτα.

Κάποιες φορές χορεύει σαν φτερό στον άνεμο και το θέαμα γίνεται σχεδόν μαγικό.

Κάποιες φορές παίζει άρπα.

Δεν απαγγέλει, αλλά αν πας πιο κοντά, θα δεις πως στα τετράδιά της έχει γραμμένα ποιήματα.

Η τέχνη είναι κάπως μελαχγολική, αλλά σου χαμογελάει.

Και αν προσέξεις το βλέμμα και το χαμόγελό της και την κοιτάξεις βαθιά, θα πάρεις δύναμη.

Η τέχνη σε νοιάζεται.

Η τέχνη όμως δεν καταδέχεται καθώς την προσπερνάς να της ρίξεις λάσπη στο πρόσωπο και στο φόρεμά της.

Δεν σε έβλαψε ποτέ και απαιτεί να μην τη βλάψεις.

Αν το κάνεις θα σκουπιστεί και θα φωνάξει. Η τέχνη δεν επιτρέπει καθώς την προσπερνάς να τη σπρώξεις επίτηδες και να παραπατήσει.

Εάν το κάνεις, θα σε σπρώξει κι αυτή.

Εάν το κάνεις μπορεί να σε φτύσει.

Η τέχνη δεν ανέχεται να τη σηκώσεις μόνος σου ή με παρέα και να την ρίξεις σε ένα μπουντρούμι.

Τότε θα θυμώσει πολύ για την ανελευθερία της και θα αρχίζει να φωνάζει.

Τότε θα θελήσει να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Γιατί η τέχνη αναπνέει καλύτερα με το φως.

Γιατί ξέρει πως τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να βγει και να φωνάξει «ζήτω η ελευθερία.»

Η τέχνη αν κυρήξεις πόλεμο, μπορεί να φοβηθεί, δε λέω, αλλά θα πάρει το όπλο και θα σε πολεμήσει.

Και θα προσπαθήσει να βρεθεί δίπλα σε όσους περισσότερους μπορεί για να τους ζεστάνει τη ψυχή.

Η τέχνη παρομοίασε την ειρήνη με ένα περιστέρι.

Κι αν νιώσεις θλίψη, μπορείς αν θέλεις να στρέψεις το βλέμμα σου προς αυτή.

Ξέρει ότι πονάς.

Σε κοιτάζει, σε πονάει και σου χαμογελά.

Κι αν είσαι ευδιάθετος, αν είσαι καλά, αν της κλείσεις το μάτι, θα σου χαμογελάσει ξανά.

Sunlight  Frank Weston

   Μου έκανε σήμερα πολλή εντύπωση η χαρά, το γέλιο και η λάμψη στα μάτια των μικρών παιδιών όταν μπήκαν στον χώρο και άρχισαν να τρέχουν κρατώντας ένα μπαλόνι. Είχαν εκστασιαστεί απλώς επειδή έτρεχαν και κυνηγιούνταν κρατώντας ένα μπαλόνι. Η χαρά του παιχνιδιού. Πόσα πολλά μπορεί να σου μάθει ένα παιδί. Η χαρά του παιχνιδιού στη ζωή μας!! Ίσως είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε ως ενήλικες να παίζουμε χαρούμενοι. Ή να βιώνουμε δραστηριότητες της καθημερινότητας ως παιχνίδι. Ίσως η χαρά να μετατρέπει την καθημερινότητα σε παιχνίδι ή καλύτερα το παιχνίδι να φέρνει χαρά.

Το παγωμένο παιδί

   Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδί κάπου τριών ετών, ίσως και τεσσάρων, έξυπνο και δημιουργικό, γελαστό, με πολλή φαντασία και διάθεση να μάθει καινούρια πράγματα, όπως και τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Αυτό το παιδί κάποια μέρα το πλησίασε ένας κύριος, μπορεί και κυρία και του είπε κάποια πράγματα που το πλήγωσαν βαθιά. Την επόμενη ημέρα ο ίδιος κύριος ή η ίδια κυρία, το ξανάπλησίασε και του είπε πάλι κάποια πράγματα που το πλήγωσαν βαθιά. Αυτό γινόταν κάθε μέρα. Κάθε μέρα το μικρό παιδί πληγωνόταν βαθιά. Ώσπου μια μέρα σκέφτηκε κάτι. Είχε μια ωραία ιδέα. Να γυρίσει την πλάτη του στον κύριο ή την κυρία που - μετα συγχωρήσεως - του έλεγαν παπαριές κι έπειτα να κλείσει και τα αυτιά του ώστε ούτε να βλέπει, ούτε να ακούει. Έτσι κι έκανε. Απο την επόμενη ημέρα και κάθε μέρα το μικρό παιδί γύριζε την πλάτη του στον κύριο ή την κυρία με τις παπαριές κα έκλεινε τα αυτιά του. Το μικρό παιδί σε αυτή τη θέση ένιωθε καλύτερα και ήταν χαρούμενο. Απ' το πολύ όμως που καθόταν έτσι κοκάλωσε. Και πάγωσε. Κι έμεινε εκεί για πάντα έτσι σαν άγαλμα. Κάθε ένας που του μιλούσε, εκείνο στεκόταν έτσι. Όταν ήρθε και ο δάσκαλος να του μιλήσει στάθηκε έτσι. Το κοκαλωμένο παιδί σε αυτή τη θέση δε μπορούσε να ακούσει τον δάσκαλο. Ούτε τον φίλο. Ούτε τους σοφούς των βιβλίων. Περνούσαν τα χρόνια και το παιδί αντί να δημιουργεί, να ζει, να αγαπά και να μαθαίνει καινούρια πράγματα έσπαγε το κεφάλι του πως θα ξεκοκαλώσει. Λίγα πράγματα έμαθε και έζησε στη ζωή του. Τα έμαθε καο τα έζησε από την προσπάθειά του να ξεκοκαλώσει. Κι επειδή είχε μεγάλη άγνοια για πολλά, άμα άνοιγε το στόμα του να μιλήσει, παρόλο που η πρόθεσή του ήταν καλή και κατέβαλε κάποια προσπάθεια, όλοι έλεγαν "Τι λέει μωρέ ο παπάρας."

Δεν έχω θεατρικούς γονείς. Ως ηθοποιός είμαι σαν τα παιδιά που αυτό που είχαν να δώσουν δεν το θέλησε και δεν το αγάπησε κανείς. Σαν τα παιδιά που τα άφησαν σε ένα ίδρυμα και κάνεις δεν τα αναζήτησε ή τα υιοθέτησε. Και τώρα  έχω μεγαλώσει πια. Και έχω βγει από το ίδρυμα. Σεριανίζω μόνη...ονειρεύομαι, χαίρομαι, λυπάμαι, πέφτω, ξανασηκώνομαι, δημιουργώ.

Άλλο ένα παράξενο ζευγάρι.

Μια φορα και έναν καιρό ήταν ένα ζευγάρι όπου ο άντρας ήταν κοντός και η γυναίκα ήταν ψηλή. Όμως του άντρα δεν του άρεσε καθόλου που η γυναίκα του ήταν ψηλή και της γυναίκας δεν της άρεσε καθόλου που ο άντρας της ήταν κοντός, παρόλο και οι δύο έβρισκαν στους συντρόφους τους κάποια άλλα χαρίσματα. Έτσι κάθε μέρα ο άντρας ζουπούσε την γυναίκα του στο κεφάλι να κοντινέι και η γυναίκα τράβαγε από το κεφάλι τον άντρα της για να ψηλώσει. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερναν τίποτα. Ο άντρας δεν ψήλωνε και η γυναίκα δεν κόνταινε. Τη λύση δε, να βάλει ο άντρας ξυλοπόδαρα δεν την ήθελαν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Το αποτέλεσμα ήταν από το πολύ το ζούπιγμα και από το πολύ το τράβιγμα κάθε μέρα να έχουν πονοκέφαλο.

Ας χαλαρώσουμε λίγο και ας μη χαλάμε τις σχέσεις μας και τις καρδιές μας για τους πολιτικούς. Οι πολιτικοί ως επί το πλείστον έχουν μια ψυχολογία και έναν τρόπο σκέψης που δεν αξίζει τον φανατισμό μας

Εγώ, αγαπημένοι μου, θ' αλλάξω.

Εγώ, αγαπημένοι μου, θ' αλλάξω.
Θα γίνω μια καινούρια Μαρία.
Μια Μαρία που δεν βγάζει απ' το στόμα της - μεσ' απ' τα σπλάχνα της καρφιά.
Που το στόμα της δεν είναι ματωμένο και δε χρειάζεται να το ξεπλένει συνέχεια.
Θα γίνω μια Μαρία που δεν ξερνάει πια μαύρα σύννεφα.
Θ' αλλάξω.
Θα γίνω μια καθαρή Μαρία απ' την κορφή ως τα νύχια.
Που θα χαμογελάει.
και θα φοράει άσπρο φόρεμα και στα μαλλιά της τούλι.
Θα σφίγγει κάποια ανθοδέσμη από πολύχρωμες ανεμώνες.
Θα το δείτε..
Θα γίνω μια καινούρια Μαρία.

Ώρες ώρες σκέφτομαι πως τα όνειρα είναι μια κλωστή που απ' τη μια την κρατά ο Θεός κι απ' την άλλη ο διάολος.

   Η Ευτυχία αγαπάει τους ανθρώπους, της φαίνονται όμως οι περισσότεροι κομματάκι τρελοί. Βγαίνουν όλοι στους δρόμους να την ψάξουν. Άλλοι τρέχουν. Άλλοι βαδίζουν ήρεμα. Κάποιοι έχουν σχεδιάγραμμα. Κάποιοι ρωτάνε τους περαστικούς. Άλλοι την ψάχνουν με το ένστικτο. Κάποιοι φωνάζουν το όνομά της. Σηκώνονται απ' τα χαράματα κάποιοι να την ψάξουν και άλλοι βγαίνουν στους δρόμους το απογευματάκι μετά από την δουλειά. Κάποιοι περνάνε από δίπλα της, την αντικρίζουν, δεν καταλαβαίνουν όμως πως είναι αυτή και συνεχίζουν το ψάξιμο. Δεν το καταλαβαίνουν ίσως γιατί είναι μια απλή, πολύ απλή κοπέλα. Ίσως να την περίμεναν πιο εντυπωσιακή. Εκείνη όμως είναι χαμηλών τόνων και σεμνή, γλυκιά και χαμογελαστή. Όσοι αντιλαμβάνονται πως είναι εκείνη, την παρακαλάνε να πάει να μείνει στο σπίτι τους. Κάποιοι την τραβάνε. Τους λέει "Δε χρειάζεται να με τραβάς" θα έρθω σπίτι σου με τη θέλησή μου". Και τους ακολουθεί. Κάθε μέρα σχεδόν ακολουθεί και κάποιον άλλο. Πολλοί άνθρωποι την φέρνουν μέχρι το σπίτι τους. Της το δείχνουν απ' έξω. "Να, αυτό είναι το σπίτι μου" της λένε. Ανοίγουν την πόρτα. Πάει η Ευτυχία να μπει και της την κλείνουν. "Φύγε τώρα" της λένε. Άλλοι την πηγαίνουν πάλι ως το σπίτι τους. Της το δείχνουν απ' έξω. Ανοίγουν την πόρτα και τη βάζουν μέσα. Αν έχουν οικογένεια της την γνωρίζουν. Εδώ θα μένεις της λένε. Τελικά όμως, επειδή δεν τον μπορούν τον ξένο άνθρωπο στο σπίτι τους, μετά από λίγες ημέρες την διώχνουν. "Άκου να δεις" της λένε "Έψαξα πολύ για να σε βρω. Περίμενα πως όταν έμπαινες στο σπίτι μας θα άλλαζε προς το καλύτερο όλη μας η ζωή. Εσύ όμως δε μιλάς, δε λαλάς...κάθεσαι μόνο και μας κοιτάζεις. Δε ξέρουμε τι να σε κάνουμε. Μας είσαι βάρος. Δε μπορούμε να σε κρατήσουμε άλλο. Θα θέλαμε να φύγεις από εδώ." Και η Ευτυχία φεύγει. Υπάρχουν και κάποιοι που όταν τη βρουν, της ανοίξουν την πόρτα και τη βάλουν στο σπίτι τους, την καλοδέχονται αρχικά με μια κούπα ζεστό μυρωδάτο τσάι. Έπειτα της έχουν ζεστό νερό για να πλυθεί, ρούχα καθαρά και φρεσκοσιδερωμένα, νόστιμο φαγητό κι ένα ζεστό κρεβάτι για να κοιμηθεί. Την γνωρίζουν σε όλη την οικογένεια. Συνδέονται με τον καιρό μαζί της. Την αγαπούν, τη φροντίζουν και τη νιώθουν ένα με την οικογένεια. Την ρωτούν, την ακούν και την εμπιστεύονται. Κάποια στιγμή αναρωτιούνται. Όλος ο κόσμος σε ψάχνει Ευτυχία. Μήπως είναι άδικο να σε έχουμε εμείς μονάχα;" Τότε εκείνη τους σκουντάει....τους σκουντάει....και ξυπνούν. Και βλέπουν με το φως του ήλιου πως η Ευτυχία που ονειρεύτηκαν είναι οι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή τους. Και οι ίδιοι όταν κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Κι έπειτα σηκώνονται και κάθε γωνιά του σπιτιού τους την θυμίζει. Ό, τι κάνουν μες το σπίτι τους την θυμίζει. Βγαίνουν έξω και ο ήλιος τους την θυμίζει. Το κελάιδισμα του πουλιού, τα δέντρα και τα λουλούδια. Οι περαστικοί....οτιδήποτε έχουν να κάνουν....Υπάρχουν και άλλοι που ενώ τη συνάντησαν εκεί στο όνειρό τους, σαν αγαπητή μέσα στο σπίτι τους, βγαίνουν έξω και αντικρίζουν βομβαρδισμένα τοπία. Και ανθρώπους χτυπημένους και τραυματισμένους. Ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους. Τότε ξεκινούν να λεν σε αυτούς τους ανθρώπους την ιστορία τους. Πώς τρύπωσε δηλαδή η Ευτυχία και πώς κατοικεί μέσα τους. Πώς είναι. Πώς τους ζεσταίνει την ψυχή τους. Πώς τους ομορφαίνει την καθημερινότητα. Πως τους βοηθά να κατανοήσουν τον κόσμο. Την καλοσύνη και την ασχήμια του. Τη ζεστασιά και τη βία του. Έπειτα τους χαμογελούν, τους αγκαλιάζουν και τους φιλούν.

  

   Ο ανασφαλής άνθρωπος ζει σε ένα όμορφο καλύβι στο δάσος. Για να νιώσει ασφάλεια ο ανασφαλής άνθρωπος, κλειδώνει την πόρτα του και σπανίως βγαίνει από το σπίτι. Συνήθως σε κοιτάζει από το μικρό του παράθυρο και αν θέλει να σου μιλήσει σου κάνει νοήματα μέσα απ' το τζάμι. Επίσης αρέσει στον ανασφαλή άνθρωπο να το παίζει cool. Τέλος, καθώς δεν του αρέσει να βγαίνει έξω, ο ανασφαλής άνθρωπος γνωρίζει μόνο πώς αισθάνεται. Βέβαια γνωρίζει και το τι υπάρχει μες το καλύβι του. Για παράδειγμα ένα πιάτο, ένα πιρούνι, φαγητό, ένα κρεβάτι, κάποια βιβλία....το μέρος...και κάποια άλλα. Επίσης ο ανασφαλής άνθρωπος απορεί γιατί, όταν μιλάει με τα νοήματά του μέσα απ' το τζάμι, συνήθως οι περαστικοί αδιαφορούν. Και η ανασφάλειά του όλο και μεγαλώνει. Αν σκεφτεί ο ανασφαλής άνθρωπος ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλά που δεν τόλμησε να τα γνωρίσει, θα έρθει σε επαφή με μια πραγματικότητα που τον πονάει. Έτσι δεν το σκέφτεται και χαμογελά. Αν φοβάσαι ότι ο κόσμος θα σε φάει, δεν θα τον γνωρίσεις ποτέ.

Ώρες ώρες νιώθω πως γίνομαι ένα με τους επαίτες. Αυτοί ζητιανεύουν χρήματα, εγώ αγάπη.

Κάποιος που είναι αλλού, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ερωτευμένος. Σημαίνει απλώς ότι δεν είναι εδώ.

Κάτι παλιά...

Δεν έχω να θυμηθώ κάτι από το παρελθόν,

μόνο θάλασσες

Δυο παιδιά να τρέχουν στην άμμο

Ένα σπουργίτι να στέκει στο κλαρί

και την έγνοια της μητέρας ίσως.

Καμιά φορά δε γνωρίζεις πως πουλιά ψιθυρίζουν στο κεφάλι σου

Πως άγγελοι φτερουγίζουν στους ώμους σου

και πως υπάρχουν απέραντοι κήποι φτιαγμένοι για σένα

Με τριαντάφυλλα λευκά και ροζ που χορεύουν στον άνεμο.

Κυκλοφορώ στην πόλη δίχως σώμα

Με ένα φουστάνι λευκό

Ξυπόλητη

Ζητιανεύοντας

Περπατώ στην πόλη δίχως σώμα

Σκεπτική

Και είδα εσένα

μέσα απ' τον σπασμένο καθρέφτη

σαν ήλιο

μα δεν είχα χέρια να σ’ αγκαλιάσω

έσκυψα το κεφάλι

έκλεισα τα μάτια

και σε προσπέρασα.

J'aime un garçon avec des ailes de papillon!

Κυλάει κυλάει γοργά

γλυστράει απ' τα χέρια το κουβάρι

στα δέντρα και στα κλαδιά

περνά το δροσερό ποτάμι

Κόψε αν θες τη βυσσινιά κλωστή

και δες τη με μεταξωτή χρυσή

φτιάξε πανωφόρι στη βροχή.

Δεν υπάρχει κοινή λογική, η κοινή λογική πέθανε.

  Δεν είμαι εξωγήινος. Απλά δεν είμαι εσύ.

   Ο καθένας δίνει μια μάχη σε αυτή τη ζωή, την οποία αγνοούμε, όπως κι οι άλλοι αγνοούν τη δική μας μάχη. Ας  είμαστε όσο πιο ευγενικοί μπορούμε κι ας μη συγκρινόμαστε μεταξύ μας.

Στα θεάματα οι ωραίες φωνές μαγεύουν τον κόσμο και οι ωραίες "φωνές" κάνουν τον κόσμο καλύτερο.