Ηταν μια πολιτεια οπου οι ανθρωποι ερωτεύονταν. Και αγαπουσαν. Κι αυτη η ερωτικη αγαπη τους γινόταν μπογιά ροζ στα χερια τους και εβαφαν τους τοιχους των σπιτιων. Και των σχολειων. Και των δημοσιων κτηριων. Και των βιβλιοθηκών. Και η ροζ μπογια εμενε στα χερια τους γιατί ηταν πολλή. Και βάφαν και τις πετρες. Και ζουσαν σε έναν ροζ τοπο. Τη θάλασσα την αφηναν γαλαζια. Ομως καποιες φορες οταν τα σύννεφα γίνονταν ροζ γινόταν και η θαλασσα. Κι ετσι ήταν όλα ροζ. Τον ουρανο και τη θαλασσα δεν την πειραζαν. Ουτε τα δεντρα το πρασινο και τα λουλουδια. Ουτε τη φωτια την πείραζαν. Δεν τους αρεσαν απλως οι λευκοι και γκρίζοι τοιχοι. Ουτε τα γκρίζα βότσαλα τους αρεσαν. Για να μην εχουν ολα το ιδιο ροζ χρώμα και ειναι βαρετα δημιουργουσαν ροζ αποχρώσεις. Τα κεραμίδια των σπιτιων τα αφηναν κεραμιδι ή τα βαφαν κόκκινα. Ετσι τους αρεσε καλυτερα. Επειτα στους τοιχους τους εξωτερικους εγραφαν στιχους. Με γραμματα ωραια. Καλλιγραφικα. Οχι μουτζουρες. Δεν τους άρεσαν. Δεν υπηρχαν μουτζουρες. Ουτε βρισιες στους δρομους. "Εδω μονο αεκ μουνια και τετοια. Γαμηθειτε ολοι." Οι λεξεις στους τοιχους ειχαν ποιηση. Τα πιο προσωπικα τα ελεγαν στο αγαπημένο τους προσωπο. Δημιουργησαν στην πλατεία της πολιτειας ενα μαγικό γραμμόφωνο. Επαιζε χωρίς δίσκο γιατί ήταν μαγικό. Ηταν ροζ και εμοιαζε με λουλούδι. Το γεμισαν με ερωτηκες μελωδιες τραγουδια, στιχους και  ποιηση γεματη αγάπη. Το γραμμόφωνο επαιζε συνέχεια.  Ζητησαν κατι απο τους μαγους. Ηταν σημαντικό γι' αυτούς να μπορουν να γεμίζουν το γραμμοφωνο με μελωδιες και ποιηση και μετά τον θάνατό τους. Ετσι κι έγινε. Σε αυτη τη ροζ πολιτεια οι ανθρωποι εφευγαν από τη ζωή, αλλά ο ερωτάς τους έμενε ζωντανός. εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν»

Το παρτι τελείωσε.
Κι εγώ μαζεύω τα ποτήρια. Τις σερπαντινες και τα κομφετι.
Η μουσικη έκλεισε.
Πολλη χαρα.
Πολλή γιορτη.
Κι ομως τιποτα δεν έγινε.
Η μηπως έγιναν όλα;
Είναι όλα μια γιορτη;
Και τι ειδους γιορτη ειναι αυτή;
Οταν σβηνεις το φως και δεν συμβαινει τιποτα.
Θυμαμαι μια φορα στην ταξη σβησαν τα φωτα και πηγα και αγκαλιασα τον δασκαλο.
Κατι ειναι κι αυτο.
Τουλαχιστον υπήρχε μια φλογίτσα
Ουτε λίγη απογοητευση στο βαθος.
Ουτε ενα λουλουδι μ' αγκαθια στην ψυχη.
Δεν γινεται τιποτα.
Ισως ολα να ρεουν αλλα δεν ταραζονται.
Απολυτως τιποτα.
Κρίμα.
Τοση προσπαθεια
Τοσος δρομος
Τοσος πονος
Τοσο κλαμα για μη μπορει να καψει ουτε μια τοση δα φωτιτσα.
Και το φαί δεν το βρισκω πια πολύ γευστικό.
Μηπως βρίσκομαι σε αμαξιδιο;
Και δυσκολευομαι να βρεξω τα ποδια μου στη θαλασσα;
Παρακαλω
Καποιος να με βοηθησει να παω ως τη θαλασσα.
Οχι μπορω μονη μου.
Θα συρω το αμαξίδιο.
Αλλα γιατι να παω.
Λείπει κι αυτός...
Κανενας λογος.
Τουλαχιστον να νιωσουμε τον θανατο μας.
Κατι ειναι κι αυτο.
Να χορεψουμε στον υπνο μας κρατημενοι χερι χερι.
Θα φοραω κιτρινα.
Θα σου δωσω ενα ηλιολούλουδο.
Και θα θυμηθουμε τοτε που ημασταν μικροι. Εφηβοι.
Θ' ακουσουμε το κυμα.
Κατι ειναι κι αυτο
Και θα φαμε γρανιτα χωρις να νιωθουμε.
Ισως αυτο να ειναι παντελως ασημαντο.
Η ισως να ειναι κατι κι αυτο.
Η θυμηση.
Κατι να ειναι η θυμηση.
Ισως και τιποτα.
Ο αερας απλως που φυσαει την κουρτινα.
Και μια γλαστρα που σπαει.
Κατι ειναι κι αυτο.
Ισως μια μερα καταφερουμε παλι να ζησουμε.
Ε;
Τι λες κι εσυ.

 

Αν η καρδια μου ήταν αποχη
Θα επιανα ψάρια καρδιες.
Θα σου τις εδινα να τις αγγιξεις
Κι επειτα θα τις πετουσα παλι στη θαλασσα.
Να ζησουν ελεύθερες.

Στον πρώτο δάσκαλο θεάτρου

Πόσο βαθιά σε συγχώρεσα
Και πόσο αυστηρά απαγόρευσα στον εαυτό μου να σου μιλα.
Να επικοινωνεί.
Να σχετιζεται.
Με πόση σφοδρότητα μάλωσα την ψυχή μου
που χαμογέλασε τρυφερά σε έναν εγκληματία.

Όλοι οταν προσεύχονται θυμούνται τον Χριστό. Δεν σκεφτονται κι εμας που πεθάναμε από αγάπη και δεν αναστηθήκαμε ποτέ.

Όλο τον θορυβο της εβδομαδας

θα τον βάψω με το γαλάζιο της θάλασσας.

Κι επειτα θα βυθιστώ στη

σιωπή.

Εκεί...στη γαλάζια σιωπή, ήρεμη, γαλήνια, θα σε συναντήσω.

Το κεφάλι μου είναι μια τεράστια κόκκινη καρδιά.
Ολες μου οι αισθήσεις περνούν μέσα από εκείνη.
Είναι εύκολο να πληγωθεί.
Πρέπει να την προστατεύσω.
Δεν ξέρω τον τροπο για να μην είναι τόσο εκτεθημένη.
Αν ρίξω επάνω της ένα μαντιλι,
Το μαντίλι θα γεμίσει αίμα.
Η καρδιά δεν θέλει τίποτα επάνω της.
Δεν θέλει να προσπαθησεις να την κρύψεις
Θέλει να την αγαπάς.
Θέλει εκείνον να την κοιτάζει, να τη νιωθει, να την ακούει και να τη σεβεται.
Θέλει εκείνον να την αγαπά.
Η καρδιά καταθέτει τα όπλα.
Ζητάει βοήθεια απο νοσοκομείο.
Δεν ξέρει να προστατεύεται.
Πρέπει να γίνει μεγάλη αλλαγή.
Να μπει ξανά μεσα στο σώμα μου.
Κάτι ήξερε η φύση που την έβαλε εκεί.
Πού παντα τη βάζει εκεί.
Μέσα στο σώμα.
Τι ήθελα να την ξεριζωσω και να τη βάλω στο κεφάλι μου.

Νόμισαν πως στεκονταν οι δυο τους μπροστα σε τεραστιο λευκο καμβα.
Πήραν χρώματα με τα χέρια τους να ζωγραφίσουν την αγάπη.
Την έκαναν πολύχρωμη και φωτεινή.
Όμως αυτό δεν τους αρκούσε.
Τότε διαπίστωσαν πως ο καμβάς ήταν παράθυρο από το οποίο μπορούσες να πετάξεις και να βγεις σε κήπο ηλιόλουστο.
Κρατήθηκαν από το χερι και δραπέτευσαν.
Ήταν ανάλαφροι και μόνοι.
Φορουσαν λευκά.
Τα μαλλιά τους ήταν γκρίζα.
Κι ο ήλιος τους ρώτησε τι είναι ευτυχια.
Του απάντησαν πως είναι ο έρωτας, η αγάπη και μια ανάλαφρη καρδιά.
Ο ήλιος τους θαύμασε.
Σπάνια συναντούσε πιο σοφούς από εκείνον.
Έκλεισε το βιβλίο του για λίγο.
Έβγαλε τα γυαλιά του.
Μονολογούσε.
"Ο έρωτας, η αγάπη και μια αναλαφρη καρδιά."

Εχει την ποιηση στα μάτια.
Τα δάκρυα 

Και στα χείλη του κόκκινα κεράσια.
Η θάλασσα της ψυχής του είναι γαλήνια.
Η μουσική του θυμίζει καλοκαίρι
Οι λέξεις του σου χαϊδεύουν το πρόσωπο
Η φωνή του σε μαγεύει
Και το χαμόγελό του σε ταξιδευει στον κόσμο του Da Vinci.
Απαγορεύεται να τον αγγίξεις, όπως απαγορεύεται το άγγιγμα στα έργα τέχνης σε έκθεση ή στο μουσείο. Παρακαλώ μην αγγιζετε.
Τον φωτογραφίζεις με τον νου.
Οι ώρες που μπορεις να τον δεις ειναι 6 - 8μ.μ. και όχι κάθε μέρα. Μια δυο φορές τον μήνα είναι καλά.
Κόβεις εισιτήριο.
Φοράς τα καλά σου.
Τον συναντάς.
Απαγορεύεται να τον αγγίξεις.
Μπορείς να του ψιθυρίσεις λόγια τρυφερά, αλλά πάντα κοιτάς το ρολόι.
Σκέφτεσαι να τον κλέψεις. Μα δεν μπορεις.
Απαγορεύεται να τον κλέψεις.
Σκέφτεσαι να τον αγοράσεις. Μα δεν πουλιέται.
Θυμασαι οτι έχει ψυχή. Και οι ψυχές δεν αγοράζονται. Όσα κι αν δώσεις.
Απελπισμένη θες να γκρεμίσεις τον χώρο που εκεινος υπάρχει.
Απαγορεύεται να τον γκρεμίσεις.
Φεύγεις από κοντά του με μια στέρηση που σε τρελαίνει.
Πηγαίνεις και τρως.
Θυμάσαι τον ψυχαναλυτή σου.
"...και μετά πηγαινεις και τρως" σου λέει.

Μα ναι.
Πηγαίνεις και τρως.
Απαγορεύεται να τον αγγιξεις.

Μου ειπε να μην τον εξιδανικευω. 

Γιατι;

Για το βάρος που θα κρατω στη  βαλιτσα μου;

Και το σύννεφο που θα κρατώ στο χέρι μου;

Δεν το σκέφτηκε;

Δεν σκέφτηκε πως με ενα συννεφο σαν κόκκινο μπαλονι σιγά σιγά θα αρχίσω να ύπταμαι;

Και πως θα γίνω σοφή, τρελή και θα' μαι ακόμα πιο μόνη.

Καθώς θα τα βλέπω όλα από ψηλά. 

Χωρίς να μιλώ.

Εκεί στα σύννεφα θα είμαι μόνη μου, όμως θα είμαι καλά.

Κι όταν θα κατεβαίνω 

Θα προσγειωνομαι σε διαδρόμους νοσοκομείων. 

Οπου ανθρωποι παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή. 

Αφού νόσησαν από πένθος βαρύ κι από έρωτα. 

Και θα τους θυμίζω πως στη ζωή υπαρχει και η μαγεια.

Και πώς αν κοιταξουν απ το παράθυρο τον πράσινο κηπο

μπορουν να δραπετεύσουν απο τα δεινά.

Εκεί ενας χρυσός ήλιος θα τους περιμένει να τους σφηξει στην αγκαλιά του 

Βέβαια απο πένθος δραπετετευει κανείς δύσκολα.

Τουλάχιστον να είμαστε με το ένα πόδι στον ήλιο.

Κάτι είναι κι αυτο.

Κι έπειτα θα τους ψιθυρισω τραγούδια. 

Γιατι μες τη σοφια μου εκει στα συννεφα έμαθα να τραγουδω σε νοσούντες και απελπισμένους.

Υπομονή.

Και χρόνος χρειάζεται.

Χρόνος πολύς. 

Είναι κάποιες στιγμές που απο την πολλή αγάπη νομιζεις πως γινεσαι αθάνατος 

Θα συνεχισω να ύπταμαι.

Και να είμαι σοφή, γιατρίνα και μόνη.

Κι αν ερθει να με βρει εκεί

Θα ευτυχήσω.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΧΕ ΧΡΩΜΑ ΡΟΖ. ΟΠΩΣ ΚΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

🌷🌷🌷🌷🌷💌💌💌💌💌

Η προδοσία με έκανε κομμάτια. Πίστεψα σε κάτι πολύ και ήταν παράθυρο που από πίσω δεν υπήρχε κανείς. Μονο μια γάτα έπαιζε με μια γλάστρα και η γλάστρα έπεσε κάτω κι έσπασε. Ακούστηκε ο ήχος μες την ησυχία. Νόμιζα πως στο σπίτι κάποιος έμενε. Μα το σπίτι το είχαν καιρό εγκαταλείψει κι η γάτα σε λίγο καιρο θα πέθαινε. Της άνοιξα την πόρτα να τη σώσω. Η εφημερίδα στο τραπέζι ηταν μιας άλλης εποχής. Περασμένης. Πολύ πριν γεννηθω εγω. Δεν ξέρω πως βρέθηκε εκεί. 3 Σεπτεμβριου του 57. Επικρατούσε ειρήνη. Προχώρησα πιο μέσα και είδα ένα βαλσαμωμένο τέρας. Και στην πολυθρόνα ήταν μια παλιά κούκλα πάνινη με αίμα. Την είχαν παίξει πολύ. Κάποιο κοριτσάκι ίσως πριν προδωθεί. Κρίμα να μένουνε τα σπίτια έτσι εγκαταλελειμένα. Άφησα την πόρτα για τη γάτα ανοιχτή και έφυγα. Καθώς έφευγα γύρισα το κεφάλι μου να δω το παραθυρο για τελευταια φορά. Κρίμα τόσα χρόνια να ζω μέσα σε μια πλάνη. Κρίμα τα σπίτια να μένουν έτσι εγκαταλελειμένα. Προχωρούσα κι ο ήλιος ηταν ζεστός. Μα στην καρδιά μου είχα καρφιά, συρματα μαχαίρια και σπαθιά. Ένα τριχρονο κοριτσι με ροζ φορεμα με κοιταξε στα μάτια και μου είπε πως κανεις δεν κουβαλά στην καρδιά του τοσα πολλά. Γιατι βαραινει κι η καρδια δεν μπορει να τα σηκωσει. Ε τι να απαντησεις τωρα σε ενα τριχρονο κοριτσι. Την αγνοησα. Επειτα στο δρόμο μια παρεα φοιτητων με δειχνανε και κατι ελεγαν. Δεν ειχα καμια δικαιολογια για την αργοπορια μου να ζησω. Καποιοι νομιζαν οτι επαιρνα ουσιες. Οχι. Ποτε. Ημουν καθαρη. Απλως απο μαθητρια που ημουν στο σχολειο δεν ηξερα να ζω. Η ζωη εχει πόνο. Σταθηκα να παρω μια εφημεριδα, αλλά οι εφημερίδες ήτανε παλιές. Μη ξεροντας τι να κανω μπηκα σε ενα ωδειο και ακουσα να παιζουν μουσικη. Ανοιξα ολα τα παραθυρα να ακουγεται παντου στο δρομο. Να ακουνε οι περαστικοι. Επειτα ειδα μια κοπελα με ροζ φορεμα να παιζει μοτσαρτ. Θα ηταν η κοπελα που επαιζε την κουκλα εκεινη. Μεγάλωσε πολύ. Ο πονος της ξεχυνότανε στα πλήκτρα. Θα με μαθεις να παιζω μουσικη; Της ειπα. Ναι, ελα. Μου είπε. Κάθησα διπλα της. Ειχε τη σοφια της μουσικης και της ποιησης. Αυτο ειναι το ντο μου ειπε. Ντο ρε μι φα σολ. Είδες; Ειδα. Της είπα. Πραγματι ειχα δει. Ειχα δει πως στα μάτια της και στη μουσικη και στα πληκτρα εκεινα βρισκόταν η ελεθερία. Και είχε χρώμα ροζ της νεότητας. Και της εμπνευσης. Εδώ είναι η ελευθερία; Τη ρωτησα. Κάνοντας πως δεν γνωρίζω. Από καιρο μου είπε. Σε περίμενε. Με αγκαλιασε και με φίλησε στο μάγουλο. Να μια καλή αρχή για μια νεα ζωή σκέφτηκα. Και επαιξα τη νοτα ντο.

Πίνακας ζωγραφικής: Pierre-Auguste Renoir, 1892 - Two Young Girls at the Piano

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ

Κι όταν εσκαψα πολύ βαθιά μετά από δεκαετίες, βρήκα μια καρδιά ζεστή κόκκινη. Την ξεκλείδωσα. Ω θεέ μου. Άρχισαν να βγαίνουν από μέσα τις άλλες καρδιές κόκκινες. Πολλές. Ήταν εγκλωβισμένες. Απελευθερώθηκαν. Και έτρεχαν να χορέψουν και επιτελους να ζήσουν. Εκλαιγαν για τον εγκλωβισμό τους κάπου χρόνια εικοσι. Εκλαιγαν και απο συγκίνηση. Πόση ελευθερία πια. Επειτα βρήκα μέσα στη καρδια και τον βασανιστή τους. Ηταν φτιαγμενος από σκληρότητα και hansaplast. Κρατούσε τσεκούρι. Βρήκα γάζες ματωμένες. Μηνύματα που εκληπαρούσαν ελευθερία. Κάποιες καρδιές είχαν αποπηραθεί να αυτοκτονήσουν. Άλλες έκαναν κακό στο σώμα τους. Παιδιά δεν είχαν. Πού να τα βρουν; Από τον βασανιστή τους; Κάποιες αγαπούσαν, αλλά το γράμμα δεν μπορούσε να φθάσει στον αγαπημένο και ο αγαπημένος δεν ήξερε τίποτα. Καθώς έτρεχαν και χόρευαν ηρθε και η δημοσιογράφος και τις ρώτησε. Πώς θα είναι τώρα η νέα σας ζωή; Όπως στον ύπνο μας απάντησαν. Και πώς είναι ο ύπνος σας; Ανοίγουμε σαμπάνια με τον αγαπημένο. Είμαστε ευτυχισμένες. Τον λένε Δημήτρη και είναι δάσκαλος και ποιητής. Είναι και ζωγράφος. Απολαμβάνουμε τον τρελό και παράφορο έρωτά μας. Ποτέ άλλωτε δεν γιορτασαμε τόσο. Εκείνος ο ποιητής τι λέει; Σας θέλει; Και τότε όλες οι καρδιές επιτέθηκαν στη δημοσιογράφο. Την εδειραν και την ξεμάλλιασαν. Η δημοσιογράφος έφυγε με σκυμμενο το κεφάλι. Στα όνειρα επιτρέπεται η βία. Και τώρα τι θα κάνουμε; Είπαν οι καρδιές. Τι άλλο;!! Ερωτική εξομολόγηση. Μα βέβαια!!! Ολες μαζί είμαστε πολλές. Γράμμα στον ποιητή. Έτσι θα είμαστε από δω και περα για πάντα ελεύθερες. Και τι θα του πούμε; "Σ' αγαπώ τρελά, βαθιά και παράφορα!!!" Θα τρομάξει. Δεν τρομάζουνε οι ποιητές. Οι ποιητες κι αν τρομάζουν. Δεν θα τρομάξει. Θα πούμε "σ'αγαπω βαθια, τρελά και παράφορα. Το κουρελι: Μαρία." Θα γελάσει. Ας γελάσει. Το γέλιο μακραίνει τη ζωή!!!

Είναι κάποιοι ανθρωποι τόσο μαγικοί

Που δεν χρειάζονται καθρέφτη.
Τα μάτια τους αν πεις πως είναι θάλασσες είναι λίγο.
Έχει άραγε η θάλασσα ψυχή;
Σιγουρα δεν έχει μάτια.
Αν πεις πως είναι πεταλούδες
Ειναι πολύ λίγο.
Αν πεις πώς είναι κήπος
Θα λείπει απ' αυτόν η θάλασσα.
Μήπως είναι μελωδία που σε μαγεύει;
Σαν οι Σειρηνες τον Οδυσσέα;
Πόσο λίγο...
Είναι μερικές ψυχές, σπάνιες
που ξεπερνούν την ομορφιά της φύσης και την ποίηση.
Ε αυτοί δε χρειάζονται καθρέφτη.
Οι καθρέφτες....
...είναι γι' άλλους...
Είναι ίσως γι' αυτούς που στη ζωή τους τον κοίταξαν και τον αγάπησαν πολύ.
Για να αυτοτραυματιστούν κάποια στιγμή με τα κομμάτια και τα θρύψαλα του.

Αλλιώς ηχούν όλα όταν είσαι δίπλα μου. Τα επισκιάζει το γαλήνιο, θαλάσσιο κύμα της συντροφιάς σου.

Κάθε βράδυ διαλέγω να βάλω ρούχα σέξυ. Μαύρα, κόκκινα, κολλητά, κοντά, ντεκολτέ... αφρόλουτρα, αρώματα.... Το καλό μου το φουστάνι, εκείνο με τα τριαντάφυλλα, το σεμνό, το φυλάω για σένα. Πικραίνεται κι αυτό μαζί με μένα. Τόσο καιρό έμεινε αφόρετο στην άκρη της ντουλάπας. Αφόρετο. Αλλά όχι ξεχασμένο. Αφόρετο κι αγαπημένο.

Ήταν μια γοργόνα με κόκκινα μαλλιά.

Της είπαν να πάψει να ονειρεύεται.

Κι έγινε σύννεφο.

Ξέρεις γιατί το κόκκινο έγινε πορτοκαλί; Από το φως που μπήκε μέσα.

Σαν κάμαρη ηλιόλουστη με μεγάλα παράθυρα την Άνοιξη όπου ζουν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πολύ. 

Μακάρι να ήξερα πως να με ακολουθούν.

Μακάρι να ήμουν μάγισσα.

Να έκλεβα καρδιες των ανθρώπων χωρίς να πονάνε.

Με τρόπο απαλο και ήσυχο.

Να τις κλείδωνα σε ένα  μικρό κλουβί στο σπίτι μου.

Όπως κλειδώνουν τα καναρίνια. 

Και τα ταΐζουν....

Τους μιλούν.... 

Να μαζεύονταν πολλοί γύρω μου να γυρέψουν την καρδιά τους. 

Να με ζητήσουν.

Να με δουν.

Δε θα' ταν άσχημα.

Θα κρατούσα την ευτυχία τους στα χέρια μου... 

Έτσι ήμουν πάντα  μέσα μου.

Ένα ατυχές αρπακτικό. Σκοτεινό. 

Πού ό, τι επιθυμεί του πέφτει απ' το στόμα.

Μάγισσα ποτέ δεν έγινα. 

Μονάχα η ζήλια μου μείνε, η μοναξιά και τ'αδειανα τα χέρια.

Είτε είσαι ποιητής είτε όχι, μπορεί η καρδιά να μετακινηθεί. Να φύγει από τη θέση της και να πάει αλλού.

Να ταξιδέψει.

Με βαρκούλα ή με πλοίο.

Να προσέχεις. 

Συνήθως ταξιδεύει με λιακάδα.

Κι όμως. 

Κάτω από το κάθισμα να' χεις πάντα μια κουλούρα.

Είμαι κι εγώ μια χίπισσα.

Αλλιώτικη απ' τις άλλες.

Δεν κάνω ναρκωτικά καθόλου.

Ούτε τσιγάρο καν.

Ποτό ελάχιστο.

Παίρνω δύο ladose τη μέρα για κατάθλιψη και ένα άλλο για το άγχος και την παλαβωμάρα μου.

Δε μένω σε κοινοβιο ούτε σε μια καλύβα πα στον άμμο. 

Τραγουδάω πολύ. 

Σεξ ελάχιστο.

Μια στο τόσο. 

Αν ήτανε ευρώ θα έπαιρνα τσίχλες. 

Όμως αγαπάω κάποιον. 

Από μακριά.

Ειδα τα μάτια του. 

Μιλάμε. 

Εναν παππούλη. 

Γέρο.

Ψυχαναλυτή.

Η αγάπη του είναι περίσσια και τη σκορπάει. 

Την επικοινωνία δεν τη φοβάται.

Οταν ξέρει πως σε ευχαριστεί, αν του στείλεις e mail θα σου απαντήσει. 

Του λέω πως τον αγαπώ. 

Του στέλνω ποιήματα αγάπης και έρωτα ανακατεμένα με παμπερς και μπιμπερό γιατι τον μπερδεύω με πατέρα. 

Με ευχαριστεί. 

Μου λέει να "είσαι καλά και καλή. Να αγαπάς τον εαυτό σου. "

Με έκανε χιπισσα. 

Πήρα και φούστα ινδική. 

Και χαιμαλί. 

Κορδέλες στα μαλλιά πάντα φορούσα, αλλά έχω πάρει και καινούριες. 

Τα μαλλιά μου είναι μακριά. 

Μιλώ για την αγάπη. 

Και για την ειρήνη στον κόσμο. 

Με έκανε χιπισσα. 

Μία άλλη χιπισσα. 

Κάνω με τα χέρια μου το σήμα της ειρήνης. 

"Να αγαπάς τον εαυτό σου. " Λέει. 

Του λέω "αυτό το ποίημα σας αξίζει. Είναι γραμμένο για εσας." 

"Είναι εκπληκτικό" μου λέει. Σε σένα αξίζει. 

Ξεχυλίζει από αγάπη και τα μάτια του είναι ζεστά και τρυφερά.

Ανετα σκοτώνεις τη γυναίκα του. 

Και λες πως ήτανε ατύχημα. 

Ο τυχαίος θάνατος της γυναίκας του ψυχαναλυτή. 

Της γυναίκας του παππούλη. 

Έβαλα στα μαλλιά λουλούδια. 

Γέμισε η ψυχή μου με λουλούδια. 

Τι να τα κάνω τα lsd και όλα αυτά τα παλιοπράματα. 

Με έκανε χίπισσα και μόνο που με κοίταξε. 

Τον είδα.

Μία μέρα. 

Από κοντά. 

Σε μια κηδεία. 

Είχε πένθος. 

Ε παππούς είναι, όλο και κάποιο πένθος θα' χει. 

Κι οι νέοι έχουνε πένθος. 

Γι' αυτούς που χάνουνε.

Γι' αυτούς που φεύγουν. 

Γι' αυτούς που δε μιλάνε καν. 

Λες και αν μιλήσουν θα φορτωθείς στην πλάτη τους. 

Βρήκα κι εγώ τον τρόπο μου. 

Εύχομαι να τον βρείτε κι εσείς. 

Αγάπη και ειρήνη εύχομαι.

Παντού. 

Σε όλο τον κόσμο.