Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019



Δε νομίζω να υπάρχει τραγούδι που να εκφράζει τη θλίψη μου
Ίσως μονάχα δυο περιστέρια
Που κρατούν στο στόμα τους λουλούδια
Στέκονται βουβά σε ένα κλαδί
Για να πετάξουν μετά
Το ένα προς τη δύση
Και τ' άλλο προς ανατολή



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019



Πήρα μια ροζ τσάντα.
Για να βάλω μέσα τα αισθήματα.
Όχι, ψέματα.
Πήρα μια ροζ βαλιτσα.
Για το ταξίδι.
Έτσι δεν ειναι;
Πες μου.
Δε θα με πας ταξίδι;











Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

Άλλο ένα παράξενο ζευγάρι.



Μια φορα και έναν καιρό ήταν ένα ζευγάρι όπου ο άντρας ήταν κοντός και η γυναίκα ήταν ψηλή. Όμως του άντρα δεν του άρεσε καθόλου που η γυναίκα του ήταν ψηλή και της γυναίκας δεν της άρεσε καθόλου που ο άντρας της ήταν κοντός, παρόλο και οι δύο έβρισκαν στους συντρόφους τους κάποια άλλα χαρίσματα. Έτσι κάθε μέρα ο άντρας ζουπούσε την γυναίκα του στο κεφάλι να κοντινέι και η γυναίκα τράβαγε από το κεφάλι τον άντρα της για να ψηλώσει. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερναν τίποτα. Ο άντρας δεν ψήλωνε και η γυναίκα δεν κόνταινε. Τη λύση δε, να βάλει ο άντρας ξυλοπόδαρα δεν την ήθελαν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Το αποτέλεσμα ήταν από το πολύ το ζούπιγμα και από το πολύ το τράβιγμα κάθε μέρα να έχουν πονοκέφαλο.



Με αφορμή τον μεγάλο θυμό και την μεγάλη θλίψη που μου δημιούργησε ένας καλλιτέχνης που εκτιμώ πολύ και αναγνωρίζω την τέχνη του, όταν τον συναναστραφηκα σε προσωπικό επίπεδο, θα πω τα εξής: Όταν θυμώνουμε πολύ με κάποιον παρατηρώ οτι έχουμε την ανάγκη να τον διαγράψουμε ολοκληρωτικά και να του αφαιρέσουμε κάθε αξία που μπορεί να του δώσαμε, να τον μικρύνουμε πολύ στο μυαλό μας και να τον πατήσουμε κάτω προκειμένου.... δεν ξέρω.... να απαλυνουμε την ψυχή μας, να την παρηγορήσουμε και να βρούμε πάλι την ισορροπία μας. Θέλω τέλος πάντων να πω πως το εύκολο ειναι να διαγραφεί κάνεις ολοκληρωτικά ανθρώπους όταν θυμώνει ή οταν ειναι σε μια διαρκή κατάσταση θυμού συνειδητή ή μη. Το να μπορεί να διακρίνει όσο ειναι θυμωμένος οτι υπάρχουν ίσως και πολλά θετικά στοιχεία σε αυτόν είναι το δύσκολο και χρειάζεται κάποια ψυχική δύναμη που άλλοι την έχουν και άλλοι όχι. Με άλλα λόγια η πλήρης απαξίωση για κάποιον άνθρωπο, ιδίως όταν ειναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη στις σχέσεις που δημιουργεί ένας άνθρωπος με τους άλλους είναι λίγο ύποπτη και καλό θα ήταν να γεννάει ερωτηματικά πρώτα απ' ολα σε αυτόν που απαξιώνει συνέχεια.


Η ομορφιά του ανθρώπου ειναι η καλοσύνη του. Ας μην το ψάχνουμε αλλού.



Να κάνουμε όνειρα μέχρι εκεί που δεν μας τρώνε.



Να κάνουμε όνειρα, αλλά μέχρι εκεί που δεν μας τρώνε. Να κάνουμε όνειρα για να τα τρώμε εμείς. Να τα γευόμαστε. Να τα απολαμβάνουμε. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και ποιοι όχι και όσο περισσότερο αγαπάμε αυτό που είμαστε με τις αδυναμίες και τις δυσκολίες του, τόσο πιο εύκολο ειναι να γευτούμε τα όνειρά μας.


Ας χαλαρώσουμε λίγο και ας μη χαλάμε τις σχέσεις μας και τις καρδιές μας για τους πολιτικούς. Οι πολιτικοί ως επί το πλείστον έχουν μια ψυχολογία και έναν τρόπο σκέψης που δεν αξίζει τον φανατισμό μας

Ένα σημείωμα για τον γονιό που διαρκώς επιτίθεται και κατακρίνει.

Όσοι γονείς είστε υπερβολικά αυστηροί και κατακρίνετε συνέχεια τα παιδιά σας, να ξέρετε ένα πράγμα. Το ποια ειναι πραγματικά τα παιδιά σας,...