Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017



   Η Ευτυχία αγαπάει τους ανθρώπους, της φαίνονται όμως οι περισσότεροι κομματάκι τρελοί. Βγαίνουν όλοι στους δρόμους να την ψάξουν. Άλλοι τρέχουν. Άλλοι βαδίζουν ήρεμα. Κάποιοι έχουν σχεδιάγραμμα. Κάποιοι ρωτάνε τους περαστικούς. Άλλοι την ψάχνουν με το ένστικτο. Κάποιοι φωνάζουν το όνομά της. Σηκώνονται απ' τα χαράματα κάποιοι να την ψάξουν και άλλοι βγαίνουν στους δρόμους το απογευματάκι μετά από την δουλειά. Κάποιοι περνάνε από δίπλα της, την αντικρίζουν, δεν καταλαβαίνουν όμως πως είναι αυτή και συνεχίζουν το ψάξιμο. Δεν το καταλαβαίνουν ίσως γιατί είναι μια απλή, πολύ απλή κοπέλα. Ίσως να την περίμεναν πιο εντυπωσιακή. Εκείνη όμως είναι χαμηλών τόνων και σεμνή, γλυκιά και χαμογελαστή. Όσοι αντιλαμβάνονται πως είναι εκείνη, την παρακαλάνε να πάει να μείνει στο σπίτι τους. Κάποιοι την τραβάνε. Τους λέει "Δε χρειάζεται να με τραβάς" θα έρθω σπίτι σου με τη θέλησή μου". Και τους ακολουθεί. Κάθε μέρα σχεδόν ακολουθεί και κάποιον άλλο. Πολλοί άνθρωποι την φέρνουν μέχρι το σπίτι τους. Της το δείχνουν απ' έξω. "Να, αυτό είναι το σπίτι μου" της λένε. Ανοίγουν την πόρτα. Πάει η Ευτυχία να μπει και της την κλείνουν. "Φύγε τώρα" της λένε. Άλλοι την πηγαίνουν πάλι ως το σπίτι τους. Της το δείχνουν απ' έξω. Ανοίγουν την πόρτα και τη βάζουν μέσα. Αν έχουν οικογένεια της την γνωρίζουν. Εδώ θα μένεις της λένε. Τελικά όμως, επειδή δεν τον μπορούν τον ξένο άνθρωπο στο σπίτι τους, μετά από λίγες ημέρες την διώχνουν. "Άκου να δεις" της λένε "Έψαξα πολύ για να σε βρω. Περίμενα πως όταν έμπαινες στο σπίτι μας θα άλλαζε προς το καλύτερο όλη μας η ζωή. Εσύ όμως δε μιλάς, δε λαλάς...κάθεσαι μόνο και μας κοιτάζεις. Δε ξέρουμε τι να σε κάνουμε. Μας είσαι βάρος. Δε μπορούμε να σε κρατήσουμε άλλο. Θα θέλαμε να φύγεις από εδώ." Και η Ευτυχία φεύγει. Υπάρχουν και κάποιοι που όταν τη βρουν, της ανοίξουν την πόρτα και τη βάλουν στο σπίτι τους, την καλοδέχονται αρχικά με μια κούπα ζεστό μυρωδάτο τσάι. Έπειτα της έχουν ζεστό νερό για να πλυθεί, ρούχα καθαρά και φρεσκοσιδερωμένα, νόστιμο φαγητό κι ένα ζεστό κρεβάτι για να κοιμηθεί. Την γνωρίζουν σε όλη την οικογένεια. Συνδέονται με τον καιρό μαζί της. Την αγαπούν, τη φροντίζουν και τη νιώθουν ένα με την οικογένεια. Την ρωτούν, την ακούν και την εμπιστεύονται. Κάποια στιγμή αναρωτιούνται. Όλος ο κόσμος σε ψάχνει Ευτυχία. Μήπως είναι άδικο να σε έχουμε εμείς μονάχα;" Τότε εκείνη τους σκουντάει....τους σκουντάει....και ξυπνούν. Και βλέπουν με το φως του ήλιου πως η Ευτυχία που ονειρεύτηκαν είναι οι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή τους. Και οι ίδιοι όταν κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Κι έπειτα σηκώνονται και κάθε γωνιά του σπιτιού τους την θυμίζει. Ό, τι κάνουν μες το σπίτι τους την θυμίζει. Βγαίνουν έξω και ο ήλιος τους την θυμίζει. Το κελάιδισμα του πουλιού, τα δέντρα και τα λουλούδια. Οι περαστικοί....οτιδήποτε έχουν να κάνουν....Υπάρχουν και άλλοι που ενώ τη συνάντησαν εκεί στο όνειρό τους, σαν αγαπητή μέσα στο σπίτι τους, βγαίνουν έξω και αντικρίζουν βομβαρδισμένα τοπία. Και ανθρώπους χτυπημένους και τραυματισμένους. Ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους. Τότε ξεκινούν να λεν σε αυτούς τους ανθρώπους την ιστορία τους. Πώς τρύπωσε δηλαδή η Ευτυχία και πώς κατοικεί μέσα τους. Πώς είναι. Πώς τους ζεσταίνει την ψυχή τους. Πώς τους ομορφαίνει την καθημερινότητα. Πως τους βοηθά να κατανοήσουν τον κόσμο. Την καλοσύνη και την ασχήμια του. Τη ζεστασιά και τη βία του. Έπειτα τους χαμογελούν, τους αγκαλιάζουν και τους φιλούν.

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017



  

   Ο ανασφαλής άνθρωπος ζει σε ένα όμορφο καλύβι στο δάσος. Για να νιώσει ασφάλεια ο ανασφαλής άνθρωπος, κλειδώνει την πόρτα του και σπανίως βγαίνει από το σπίτι. Συνήθως σε κοιτάζει από το μικρό του παράθυρο και αν θέλει να σου μιλήσει σου κάνει νοήματα μέσα απ' το τζάμι. Επίσης αρέσει στον ανασφαλή άνθρωπο να το παίζει cool. Τέλος, καθώς δεν του αρέσει να βγαίνει έξω, ο ανασφαλής άνθρωπος γνωρίζει μόνο πώς αισθάνεται. Βέβαια γνωρίζει και το τι υπάρχει μες το καλύβι του. Για παράδειγμα ένα πιάτο, ένα πιρούνι, φαγητό, ένα κρεβάτι, κάποια βιβλία....το μέρος...και κάποια άλλα. Επίσης ο ανασφαλής άνθρωπος απορεί γιατί, όταν μιλάει με τα νοήματά του μέσα απ' το τζάμι, συνήθως οι περαστικοί αδιαφορούν. Και η ανασφάλειά του όλο και μεγαλώνει. Αν σκεφτεί ο ανασφαλής άνθρωπος ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλά που δεν τόλμησε να τα γνωρίσει, θα έρθει σε επαφή με μια πραγματικότητα που τον πονάει. Έτσι δεν το σκέφτεται και χαμογελά. Αν φοβάσαι ότι ο κόσμος θα σε φάει, δεν θα τον γνωρίσεις ποτέ.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017


Σ' όλη μου τη ζωή ένας δάσκαλος με ρωτάει γιατί έκανα τόσα λάθη και μου δείχνει την κόλλα μου. Στρέφω το βλέμμα αλλου. Έπειτα γυρίζω και κοιτάζω τον δάσκαλο. Μετά την κόλλα μου. Έπειτα παίρνω την κόλλα μου παραμάσχαλα και κάνω βόλτα μαζί με αυτή και την ενοχή μου. Ανάβω ένα τσιγάρο. Το καπνίζω... Τσαλακώνω και πετάω αυτό και την κόλλα μου. Παίρνω το ποδήλατο και φεύγω.



Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Κάτι παλιά...

Δεν έχω να θυμηθώ κάτι από το παρελθόν,

μόνο θάλασσες

Δυο παιδιά να τρέχουν στην άμμο

Ένα σπουργίτι να στέκει στο κλαρί

και την έγνοια της μητέρας ίσως.






Καμιά φορά δε γνωρίζεις πως πουλιά ψιθυρίζουν στο κεφάλι σου

Πως άγγελοι φτερουγίζουν στους ώμους σου

και πως υπάρχουν απέραντοι κήποι φτιαγμένοι για σένα

Με τριαντάφυλλα λευκά και ροζ που χορεύουν στον άνεμο.










Κυκλοφορώ στην πόλη δίχως σώμα

Με ένα φουστάνι λευκό

Ξυπόλητη

Ζητιανεύοντας

Περπατώ στην πόλη δίχως σώμα

Σκεπτική

Και είδα εσένα

μέσα απ' τον σπασμένο καθρέφτη

σαν ήλιο

μα δεν είχα χέρια να σ’ αγκαλιάσω

έσκυψα το κεφάλι

έκλεισα τα μάτια

και σε προσπέρασα.







J'aime un garçon avec des ailes de papillon!





Κυλάει κυλάει γοργά

γλυστράει απ' τα χέρια το κουβάρι

στα δέντρα και στα κλαδιά

περνά το δροσερό ποτάμι



Κόψε αν θες τη βυσσινιά κλωστή

και δες τη με μεταξωτή χρυσή

φτιάξε πανωφόρι στη βροχή.




Όταν μου κόβονταν τα φτερά



Όταν μου κόβονταν τα φτερά
Ένας δάσκαλος άναβε ένα κερί
και βούρκωνε για την κακή ζωή του.
Ένας δάσκαλος είχε βυθιστεί στα δικά του δεινά.

Όταν μου κόβονταν τα φτερά
ένα εκπαιδευτικό σύστημα ήταν έτσι διαμορφωμένο,
ώστε να κόβει φτερά,
να θολώνει σκέψεις και να βουλώνει στόματα.

Όταν μου κόβονταν τα φτερά
ένας γονιός σκεφτόταν να δώσει τέλος στη ζωή του.
ένας άλλος χτυπούσε το παιδί του.
Κι ένας τρίτος λιμοκτονούσε...

Όταν μου κόβονταν τα φτερά
ένας γονιός ήξερε μόνο να μισεί
ένας άλλος μόνο να απαιτεί...
Και κάποιος ήθελε δίπλα του για πάντα το παιδί του.

Ένα παιδί με κλώτσησε
όταν μου κόβονταν τα φτερά
και ένα άλλο με χλεύασε.

Οι άνθρωποι περπατούσαν στον δρόμο
παγωμένοι και αγέλαστοι.
Δεν παρατηρούσαν τι γίνεται δίπλα τους.

Όταν μου κόβονταν τα φτερά
κάποιος κλώτσησε έναν σκύλο
κι έδιωξε έναν φίλο.

Κάποιος μου έκρυψε τον ήλιο.

Όταν μου κόβονταν τα φτερά
κάποιος μου έκλεινε το κασετόφωνο
και μ' έβαζε να δω ειδήσεις.

Κάποιος δίπλα μου ούρλιαζε
και κάποιος έδιωχνε τον σύντροφό του από το σπίτι.

Όταν μου κόβονταν τα φτερά
ήμουν παιδί, έφηβη και ενήλικη
και έβλεπα εφιάλτες.

Κάποιος μου πήρε το τραγούδι από το στόμα,
Και κάποιος μου έκλεισε το στόμα.

Κι όταν απέκτησα ξανά φτερά
κάποιος με φίλησε στο στόμα.
Απέκτησα φτερά γιατί κάποιος με πίστεψε και κάπου πίστεψα.
Και χαμογέλασα.

Αλήθεια λέω.
Απέκτησα φτερά.
Κάπου εκεί μες το σκοτάδι
μπόρεσα να τα δω να λάμπουν.
Αρχικά.
Μες το μυαλό μου.

Και το φως τους όλο και μεγάλωνε.
Μεγάλωνε.
Έλαμψε η πλάση απ το φως τους.
Φως!!!

Γιατί... να ξέρετε...
φίλοι μου
ποτέ δεν είναι αργά για να αποκτήσει κανείς ξανά φτερά.
Για λίγο, για πολύ ή για πάντα.




Έχω 3 φίλους στη ζωή και 527 στο facebook.



Αλλού


Γιατί έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι - μέσα σ' αυτούς κι εγώ - είναι κάπου αλλού ευτυχισμένοι ή εδώ δυστυχείς; Μακάρι να κάνω λάθος.

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Παράκληση


 Γυναίκες, μπορείτε να ασχημύνετε, να πέσετε κάτω και να κυληθείτε κι έτσι καθώς περπατάω να με δει;


Δούλεψα σκληρά






Δούλεψα σκληρά στις μηχανές του ονείρου. Σε άλλους το καυχήθηκα και σ' άλλους όχι. Κανείς δε το άκουσε. Κανείς δεν το είδε. Εκείνες τις στιγμές σκέφτονταν κάτι άλλο. Ίσως τη δική τους δουλειά. Εγώ όμως δούλεψα. Και τώρα, μετά από χρόνια, κουρασμένη πια, μη μπορώντας να ανταπεξέλθω άλλο, ήρθε η ώρα να δηλώσω παραίτηση.




Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017




...τελικά για τον ηθοποιό η κωμωδία είναι λήθη και το δράμα μνήμη! Ίσως και για τον θεατή!

Κανένα θετικό στοιχείο της προσωπικότητας δεν αξίζει να παραβλέπεται.