Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017


Πήγα να σώσω τα χειρόγραφα από την καταστροφή.
Με κάψανε.
Κάποιοι εχθροί.
Δεν ξαναδιάβασα.
Πήγα να πάρω φρούτα για τον άντρα μου και τα παιδιά μου.
Κάποιοι εχθροί με σκότωσαν.
Νέα.
Χύθηκαν τα φρούτα στο δρόμο μαζί με το αίμα μου.
Ξέχασα ότι οι άνθρωποι δημιουργούν οικογένειες.
Περπάτησα στους δρόμους της Σαπφούς.
Τραγούδησα.
Έπαιξα με τη λύρα..
Και πάλι έπαψα να υπάρχω.
Έσβησα σε μια πολυθρόνα.
Χοντρή, νέα και μόνη.
Τα φρούτα λέρωσαν το πάτωμα.
Μαζί με άλλα φαγητά.
Δεν ξαναγεννήθηκα.



Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Εγώ, αγαπημένοι μου, θ' αλλάξω.



Εγώ, αγαπημένοι μου, θ' αλλάξω.
Θα γίνω μια καινούρια Μαρία.
Μια Μαρία που δεν βγάζει απ' το στόμα της - μεσ' απ' τα σπλάχνα της καρφιά.
Που το στόμα της δεν είναι ματωμένο και δε χρειάζεται να το ξεπλένει συνέχεια.
Θα γίνω μια Μαρία που δεν ξερνάει πια μαύρα σύννεφα.
Θ' αλλάξω.
Θα γίνω μια καθαρή Μαρία απ' την κορφή ως τα νύχια.
Που θα χαμογελάει.
και θα φοράει άσπρο φόρεμα και στα μαλλιά της τούλι.
Θα σφίγγει κάποια ανθοδέσμη από πολύχρωμες ανεμώνες.
Θα το δείτε..
Θα γίνω μια καινούρια Μαρία.



Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Μετά την καταιγίδα


Είσαι η ήρεμη θάλασσα που με γαληνεύει
Κι ο λευκός γλάρος που με ταξιδεύει.
Είσαι οι σταγόνες βροχής πάνω σε ροζ τριαντάφυλλα που ξέμειναν μετά από καταιγίδα.
Είσαι ο ήλιος που δειλά ξεπροβάλει μέσα απ' τα σύννεφα που ησύχασαν.
Το χαμόγελο της μοναξιάς και το γέλιο της φιλίας.
Ο χορός στη βροχή κι ο χορός μετά τη βροχή.
Είσαι η μυρωδιά του υγρού χώματος
κι η ελπίδα του Σεπτέμβρη
Κάποιος που κρατά στο δρόμο το χέρι μου και προχωράω.


Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κύριος που του άρεσε να προσφέρει στον κόσμο φασόλια. Τα φασόλια αυτά ήταν ωμά και τα είχε σε ένα μεγάλο σακί. Κάθε πρωί έβγαινε στον δρόμο του χωριού του για να τα μοιράσει στους περαστικούς. "Ορίστε κύριε" έλεγε. "Σε εσάς δίνω τρία φασόλια." "Μα δεν τα χρειάζομαι του απαντούσε συνήθως ο περαστικός, έχω στο σπίτι μου πολλά. Παρά πολλά. Σας παρακαλώ πολύ να μη με ξαναενοχλήσετε. " Και μετά ο περαστικός σκεφτόταν. "Ακούς εκεί τρία φασόλια τι να τα κάνω; Και να πεινούσα, δε θα χόρταινα!! Τι βλάκας!!". "Ορίστε κυρία μου " έλεγε σε κάποια άλλη. "Σε εσάς δίνω τριάντα φασόλια." "Ω!! Τριάντα φασόλια!! Τι γλυκιά κι ευγενική κίνηση!! Μου δίνετε χαρά!! Ωστόσο κρατήστε τα φασόλια σας, έχω σπίτι μου αρκετά. Πολλά. Παρά πολλά. Σε άλλη κυρία έλεγε "Σε εσάς καλή μου κυρία προσφέρω δύο φασόλια." "Δύο φασόλια; Τι να τα κάνω; Βρε άντε στο διάολο από εκεί. Είσαι τρελός άνθρωπέ μου; Άλλη δουλειά δεν έχεις να κάνεις; Κράτα τα τα δύο φασόλια σου ή τα πέντε ή τα δέκα... έχω σπίτι μου πολλά. Πάρα πολλά. Κι αν μου τελειώσουν, θα πάω να αγοράσω πολύ περισσότερα από όσα εσύ μου δίνεις. Πίστεψέ με έχω σπίτι μου χιλιάδες φασόλια... Τα διπλάσια απ' όσα έχεις εσύ στο σακί σου." "Όπως αγαπάτε κυρία μου" της έλεγε, "καλή σας μέρα" και συνέχιζε το δρόμο του ο κύριος με το σακί με τα φασόλια. Σε άλλον ή σε άλλη περαστικό έλεγε" Εσάς σας δίνω όλο το σακί μου με τα φασόλια." Ω!! Με κατασκλαβωνετε απαντούσε έκπληκτος ο περαστικός. Ένα τόσο μεγάλο δώρο για μένα; Μα γιατί; "Έτσι το σκέφτηκα και το ένιωσα απαντούσε ο κύριος." Ακούστε να δείτε του εξηγούσε τότε ο περαστικός. Η χειρονομία σας με συγκινεί και μου δίνει χαρά. Ομορφαίνει τη ζωή μου και μου δίνει δύναμη. Θα το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή το ευχάριστο γεγονός και θα χαμογελάω. Ωστόσο δε θα ήθελα να σας στερήσω τα φασόλια σας. Έχω σπίτι μου πολλά. Πάρα πολλά. Καλημέρα σας!! Μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα λοιπόν είπε σε μια γυναίκα.
-Καλημέρα σας κυρία μου!! Σας δίνω είκοσι πέντε φασόλια. 
-Εικοσιπέντε φασόλια;
-Ναι, εικοσιπέντε φασόλια.
-Ξέρετε...
απαντάει η γυναίκα
εγώ προσωπικά έχω σπίτι μου φασόλια, αλλά....να....ξέρετε..... ήθελα τόσο πολύ να βρεθεί κάποιος στο δρόμο μου να μου προσφέρει φασόλια!!
-Αλήθεια;
-Ναι, αλήθεια". Φέρτε μου τα φασόλια!! 
-Να ορίστε" 
της λέει. 
-Θέλετε να σας τα τυλίξω ή θα τα πάρετε έτσι.
-Τυλίξτε τα
-Θέλετε να σας δώσω κι άλλα λιγα;
 -Ναι, ευχαρίστως
 του λέει.
-Ορίστε. Θέλετε κι άλλα λίγα;
-Ναι θέλω
-Ορίστε. Θέλετε άλλα;
-Να σας πω..μπορείτε να μου δώσετε όλο το σακί;
-Ναι, να σας το δώσω. Όλο το σακί;
-Ναι, όλο το σακί
-Μα γιατί;
-Το θέλω
-Γιατί το θέλετε;
-Το θέλω
-Ναι, αλλά να μην ξέρω το γιατί;
-Όχι
-Καλά... πάρτο"
-Ευχαριστώ!!
-Έχετε μήπως να μου δώσετε και φακές;
-Ναι, έχω σπίτι μου.
-Θα πάτε να μου τις φέρετε;
-Ναι, θα πάω.
-Έχετε κάτι άλλο να μου φέρετε;
-Σαν τι δηλαδή;
-Ρεβύθια;
-Ναι, έχω.
-Θα μου φέρετε;
-Ναι.
-Τι άλλο επιθυμείτε;
-Εσείς;
-Ε....χμ ...χμ.....Τη συνέχεια σας αφήνω να την μαντεψετε.
Α ξέχασα να σας πω πως σε έναν τοίχο κάποιας πλατείας γράφτηκε μετά από καιρό ¨Ας χώσει κάποιος μέσα τον κύριο με τα φασόλια." Αυτή ήταν λοιπόν η ιστορία που είχα σήμερα να σας διηγηθώ.  "Και ζήσαν λοιπόν αυτοί καλά και οι άλλοι καλα κι εμείς ακομα καλύτερα!!

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017


...και οι γονείς του τον κατηγορούσαν και του'ριχναν ενοχή. Κι εκείνος έτρεχε να ξεφύγει...και όλο τον κατηγορούσαν...κι όλο έτρεχε...έτρεχε με όλη του την δύναμη...έτρεχε...ώσπου βρέθηκε μπροστά σε έναν πύραυλο. Αφού κοντοστάθηκε και τον κοίταξε, ανέβηκε σ' αυτόν και πήγε στο φεγγάρι. Οι γονείς του συνέχισαν να τον κατηγορούν, εκείνος όμως πια ήταν στο φεγγάρι. Κάποια στιγμή μετά από καιρό ξανακατέβηκε στη γη, αλλά δεν τους το'πε. Ήταν παντού. Μια στη γη μια στον ουρανό, μία στ' αστέρια και μια στο φεγγάρι. Ήταν όπου ήθελε και ήταν καλά.



Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017



Και ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια σου και αισθάνεσαι πως είσαι σε καράβι και ταξιδεύεις. Πώς το σπίτι σου είναι καράβι. Πας κάπου. Ποιος ξέρει πού… Ίσως στο αγαπημένο σου νησί…ή ίσως κάπου πιο μακριά. Νομίζεις πως θα βγεις έξω και θα δεις θάλασσα και το κύμα να αφρίζει. Τους γλάρους…κι εκεί που πας, δεν έχεις ξαναπάει. Ανυπομονείς να πας εκεί. Είναι άγνωστο. Και σ’ αρέσει.







Κανένα θετικό στοιχείο της προσωπικότητας δεν αξίζει να παραβλέπεται.