Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019




   Μου έκανε σήμερα πολλή εντύπωση η χαρά, το γέλιο και η λάμψη στα μάτια των μικρών παιδιών όταν μπήκαν στον χώρο και άρχισαν να τρέχουν κρατώντας ένα μπαλόνι. Είχαν εκστασιαστεί απλώς επειδή έτρεχαν και κυνηγιούνταν κρατώντας ένα μπαλόνι. Η χαρά του παιχνιδιού. Πόσα πολλά μπορεί να σου μάθει ένα παιδί. Η χαρά του παιχνιδιού στη ζωή μας!! Ίσως είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε ως ενήλικες να παίζουμε χαρούμενοι. Ή να βιώνουμε δραστηριότητες της καθημερινότητας ως παιχνίδι. Ίσως η χαρά να μετατρέπει την καθημερινότητα σε παιχνίδι ή καλύτερα το παιχνίδι να φέρνει χαρά.



Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Το παγωμένο παιδί



   Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδί κάπου τριών ετών, ίσως και τεσσάρων, έξυπνο και δημιουργικό, γελαστό, με πολλή φαντασία και διάθεση να μάθει καινούρια πράγματα, όπως και τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Αυτό το παιδί κάποια μέρα το πλησίασε ένας κύριος, μπορεί και κυρία και του είπε κάποια πράγματα που το πλήγωσαν βαθιά. Την επόμενη ημέρα ο ίδιος κύριος ή η ίδια κυρία, το ξανάπλησίασε και του είπε πάλι κάποια πράγματα που το πλήγωσαν βαθιά. Αυτό γινόταν κάθε μέρα. Κάθε μέρα το μικρό παιδί πληγωνόταν βαθιά. Ώσπου μια μέρα σκέφτηκε κάτι. Είχε μια ωραία ιδέα. Να γυρίσει την πλάτη του στον κύριο ή την κυρία που - μετα συγχωρήσεως - του έλεγαν παπαριές κι έπειτα να κλείσει και τα αυτιά του ώστε ούτε να βλέπει, ούτε να ακούει. Έτσι κι έκανε. Απο την επόμενη ημέρα και κάθε μέρα το μικρό παιδί γύριζε την πλάτη του στον κύριο ή την κυρία με τις παπαριές κα έκλεινε τα αυτιά του. Το μικρό παιδί σε αυτή τη θέση ένιωθε καλύτερα και ήταν χαρούμενο. Απ' το πολύ όμως που καθόταν έτσι κοκάλωσε. Και πάγωσε. Κι έμεινε εκεί για πάντα έτσι σαν άγαλμα. Κάθε ένας που του μιλούσε, εκείνο στεκόταν έτσι. Όταν ήρθε και ο δάσκαλος να του μιλήσει στάθηκε έτσι. Το κοκαλωμένο παιδί σε αυτή τη θέση δε μπορούσε να ακούσει τον δάσκαλο. Ούτε τον φίλο. Ούτε τους σοφούς των βιβλίων. Περνούσαν τα χρόνια και το παιδί αντί να δημιουργεί, να ζει, να αγαπά και να μαθαίνει καινούρια πράγματα έσπαγε το κεφάλι του πως θα ξεκοκαλώσει. Λίγα πράγματα έμαθε και έζησε στη ζωή του. Τα έμαθε καο τα έζησε από την προσπάθειά του να ξεκοκαλώσει. Κι επειδή είχε μεγάλη άγνοια για πολλά, άμα άνοιγε το στόμα του να μιλήσει, παρόλο που η πρόθεσή του ήταν καλή και κατέβαλε κάποια προσπάθεια, όλοι έλεγαν "Τι λέει μωρέ ο παπάρας."

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2019

Ένα σημείωμα για τον γονιό που διαρκώς επιτίθεται και κατακρίνει.

Όσοι γονείς είστε υπερβολικά αυστηροί και κατακρίνετε συνέχεια τα παιδιά σας, να ξέρετε ένα πράγμα. Το ποια ειναι πραγματικά τα παιδιά σας, δεν θα το μάθετε ποτέ στη ζωή σας. Γιατί δεν θα σας ανοίξουν ποτέ την καρδιά τους. Γιατί δεν θα αντλήσουν ευχαρίστηση με το να σας ανοίξουν την καρδιά τους. Όσοι γονείς είστε υπερβολικά αυστηροί και κατακρίνετε συνέχεια τα παιδιά σας, πάρτε το χαμπάρι. Αν μπορείτε. Και αν έχετε τη δύναμη. Τα παιδιά σας, σας παραμυθιάζουν. Και αν είναι καλά στην ψυχική τους υγεία είστε τυχεροί. Αν τα βρείτε ξαφνικά μες τις ουσίες, μπλεγμένα ή κρεμασμένα, θα το φυσάτε και δε θα κρυώνει. Ή μάλλον... λάθος. Θα είναι παγωμένα. Και θα' ναι αργά.

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Το κόκκινο μπαλόνι



Η ψυχή μου - μπαλόνι κόκκινο - 
βγαίνει από το σώμα μου για να πετάξει.
Την αρπάζω απ' την κορδέλα.
Μου φεύγει.
Την αρπάζω ξανά.
Φυσάει πολύ.
Το κόκκινο μπαλόνι χορεύει στον άνεμο.
Με παρασύρει.
Έλα εδώ.
Μη πας ψηλά.
Αγκαλιάζω το μπαλόνι σφιχτά.
Τόσο όσο να μην σπάσει.
Αλλά πόσο να κρατήσει κάνεις σφιχτά ένα μπαλόνι.
Τα μπαλόνια ειναι για να χορευουν στον άνεμο.
Τα μπαλόνια τα αγαπουν πολύ τα παιδιά.
Και φωναζουν στις μανάδες τους "πάρε μου"
Πόσο να κρατήσει κανείς σφιχτά ένα μπαλόνι.

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

Τα σώματά μας

Τα σωματά μας
Επιπλέουν νεκρά σε μία θάλασσα.
Δεν ακούν τη βουή του βυθού.
Δεν βλέπουν τους πορτοκαλί αστερίες.
Δεν βλέπουν τη ζωή κάτω, ούτε τη ζωή πάνω.
Τα πουλιά.
Τις φωνές παιδιών.
Τα γέλια ή τα ουρλιαχτά.
Επιπλέουν νεκρά σε μια θάλασσα.
Ήσυχα πια.
Χωρις να θυμούνται το γέλιο και το κλάμμα της βουβής ταινίας του Charlie Chaplin.
Το δάκρυ του.
Τα δάκρυά τους.
Χωρίς να θυμούνται τίποτα από τον βουβό κινηματογράφο.
Από την βούβα των ανθρώπων με τα θλιμμένα βλέμματα.
Χωρις να θυμούνται τον λιγμό της μάνας.
Τη σιωπή.
Και το βαρύ φορτίο της.
Τα σώματά μας επιπλέουν νεκρά.
Χωρις να θυμούνται τους ερωτευμένους που ελπίζουν και γελούν.
Τους ερωτευμένους που αγκαλιάζονται και αγαπούν.
Χωρις να θυμούνται την τέχνη που αγάπησαν.
Την προσπάθεια.
Τον μόχθο.
Το πείσμα.
Την επιμονή.
Το ταξίδι για έναν καλύτερο κόσμο.
Την τόλμη.
Τον γλάρο στο κατάρτι.
Το τραγούδι.
Την μελαγχολία.
Την αισιοδοξία.
Τη δύναμη.
Τα σώματά μας ίσως να χαμογελούν.
Ίσως να ξυπνούν.
Ίσως να ζεσταίνονται.
Ίσως να ζωντανεύουν.
Για να ζήσουν άλλη μια φορά απο την αρχή.
Ή από τη μέση.
Ή λίγο πριν το τέλος.
Τα σώματά μας.
Κοιμήθηκαν.
Άλλη μια βραδιά.
Γύρω στα μεσάνυχτα.
Για να ξυπνήσουν πάλι.

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019



Δεν έχω θεατρικούς γονείς. Ως ηθοποιός είμαι σαν τα παιδιά που αυτό που είχαν να δώσουν δεν το θέλησε και δεν το αγάπησε κανείς. Σαν τα παιδιά που τα άφησαν σε ένα ίδρυμα και κάνεις δεν τα αναζήτησε ή τα υιοθέτησε. Και τώρα  έχω μεγαλώσει πια. Και έχω βγει από το ίδρυμα. Σεριανίζω μόνη...ονειρεύομαι, χαίρομαι, λυπάμαι, πέφτω, ξανασηκώνομαι, δημιουργώ.













Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019



Δε νομίζω να υπάρχει τραγούδι που να εκφράζει τη θλίψη μου
Ίσως μονάχα δυο περιστέρια
Που κρατούν στο στόμα τους λουλούδια
Στέκονται βουβά σε ένα κλαδί
Για να πετάξουν μετά
Το ένα προς τη δύση
Και τ' άλλο προς ανατολή



   Μου έκανε σήμερα πολλή εντύπωση η χαρά, το γέλιο και η λάμψη στα μάτια των μικρών παιδιών όταν μπήκαν στον χώρο και άρχισαν να τρ...