Σ' όλη μου τη ζωή ένας δάσκαλος με ρωτάει γιατί έκανα τόσα λάθη και μου δείχνει την κόλλα μου. Στρέφω το βλέμμα αλλου. Έπειτα γυρίζω και κοιτάζω τον δάσκαλο. Μετά την κόλλα μου. Έπειτα παίρνω την κόλλα μου παραμάσχαλα και κάνω βόλτα μαζί με αυτή και την ενοχή μου. Ανάβω ένα τσιγάρο. Το καπνίζω... Τσαλακώνω και πετάω αυτό και την κόλλα μου. Παίρνω το ποδήλατο και φεύγω.
Ηταν μια πολιτεια οπου οι ανθρωποι ερωτεύονταν. Και αγαπουσαν. Κι αυτη η ερωτικη αγαπη τους γινόταν μπογιά ροζ στα χερια τους και εβαφαν του...
-
Τα γράμματα κι οι λέξεις μπερδεύονται στα κύματα. Η μία λέξη μπαίνει μπρος από την άλλη, η πρώτη γίνεται τελευταία κι η τελευταία πρώτη. Η...
-
Πώς είμαι; Σαν κούκλα. Όχι από αυτές τις ωραίες. Τις σέξυ. Σαν άλλες. Σαν κάτι ξεμάλλιασμένα μωρά, πλαστικά, με πιπίλα. Αν πατήσεις ένα κουμ... -
Μου έκανε σήμερα πολλή εντύπωση η χαρά, το γέλιο και η λάμψη στα μάτια των μικρών παιδιών όταν μπήκαν στον χώρο και άρχισαν να τρ...
