Κάτι παλιά...

Δεν έχω να θυμηθώ κάτι από το παρελθόν,

μόνο θάλασσες

Δυο παιδιά να τρέχουν στην άμμο

Ένα σπουργίτι να στέκει στο κλαρί

και την έγνοια της μητέρας ίσως.

Καμιά φορά δε γνωρίζεις πως πουλιά ψιθυρίζουν στο κεφάλι σου

Πως άγγελοι φτερουγίζουν στους ώμους σου

και πως υπάρχουν απέραντοι κήποι φτιαγμένοι για σένα

Με τριαντάφυλλα λευκά και ροζ που χορεύουν στον άνεμο.

Κυκλοφορώ στην πόλη δίχως σώμα

Με ένα φουστάνι λευκό

Ξυπόλητη

Ζητιανεύοντας

Περπατώ στην πόλη δίχως σώμα

Σκεπτική

Και είδα εσένα

μέσα απ' τον σπασμένο καθρέφτη

σαν ήλιο

μα δεν είχα χέρια να σ’ αγκαλιάσω

έσκυψα το κεφάλι

έκλεισα τα μάτια

και σε προσπέρασα.

J'aime un garçon avec des ailes de papillon!

Κυλάει κυλάει γοργά

γλυστράει απ' τα χέρια το κουβάρι

στα δέντρα και στα κλαδιά

περνά το δροσερό ποτάμι

Κόψε αν θες τη βυσσινιά κλωστή

και δες τη με μεταξωτή χρυσή

φτιάξε πανωφόρι στη βροχή.

Έχω 3 φίλους στη ζωή και 527 στο facebook.

Δεν υπάρχει κοινή λογική, η κοινή λογική πέθανε.

  Δεν είμαι εξωγήινος. Απλά δεν είμαι εσύ.

...τελικά για τον ηθοποιό η κωμωδία είναι λήθη και το δράμα μνήμη! Ίσως και για τον θεατή!

  Καθώς πηγαίνω στο ωδείο και διδάσκομαι κάποιο μουσικό όργανο, παρακολουθώ συμπληρωματικά και το μάθημα μοντέρνας θεωρίας μουσικής που είναι δωρεάν. Θυμήθηκα λοιπόν σε μια συζήτησή μας με τον δάσκαλό μας ότι στο σχολείο μας, στη μέση εκπαίδευση, διδασκόμασταν θεωρία κλασσικής μουσικής, χωρίς να διδασκόμαστε κάποιο μουσικό όργανο και χωρίς να ερχόμαστε σε επαφή με τη μουσική με κάποιον άλλο τρόπο, έστω - αν όχι με το να τη δημιουργούμε -  με το να την ακούμε. Θεωρώ πως στο μάθημα μουσικής πρέπει να παράγεις μουσική. Ολόκληρο σχολείο, θα μπορούσε να έχει κρουστά. Στο δικό μας το σχολείο δεν είχαμε κρουστά ούτε στην παρέλασή μας, με αποτέλεσμα να μην ακούει όλη η ουρά τη γυμνάστρια και να μπερδευόμαστε. Όταν δεν μαθαίνεις κάποιο μουσικό όργανο, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να κάθεσαι να διδάσκεσαι θεωρία μουσικής. Έπειτα σκέφτηκα το εξής: Και στα άλλα μαθήματα το ίδιο δεν κάνουμε; Σε όλα τα μαθήματα εμείς τότε το ίδιο κάναμε. Μαθαίναμε το αντικείμενο θεωρητικά και όχι πρακτικά. Το μαθαίναμε θεωρητικά, χωρίς να το βάζουμε με κάποιο τρόπο στη ζωή και στην καθημερινότητά μας. Και αν έπιαναν ένα ζευγαράκι στο διάλειμμα να φιλιέται, του έκαναν παρατήρηση. Μμμ ωραία εκπαίδευση. Σου γεμίζουν το μυαλό με ένα σωρό θεωρίες και το μάθημα δε διδάσκεται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελέσει το μέσο για να ζεις όμορφα, δημιουργικά, λειτουργικά και να είσαι καλά και χαρούμενος.

  Το "ο σεβασμός εμπνέεται" είναι η καραμέλα του ανθρώπου με επιθετικότητα. Ο σεβασμός είναι δεδομένος. Αν σου φερθεί άσχημα τότε το συζητάμε.