Το κόκκινο μπαλόνι

Η ψυχή μου - μπαλόνι κόκκινο - 

βγαίνει από το σώμα μου για να πετάξει.
Την αρπάζω απ' την κορδέλα.
Μου φεύγει.
Την αρπάζω ξανά.
Φυσάει πολύ.
Το κόκκινο μπαλόνι χορεύει στον άνεμο.
Με παρασύρει.
Έλα εδώ.
Μη πας ψηλά.
Αγκαλιάζω το μπαλόνι σφιχτά.
Τόσο όσο να μην σπάσει.
Αλλά πόσο να κρατήσει κάνεις σφιχτά ένα μπαλόνι.
Τα μπαλόνια ειναι για να χορευουν στον άνεμο.
Τα μπαλόνια τα αγαπουν πολύ τα παιδιά.
Και φωναζουν στις μανάδες τους "πάρε μου"
Πόσο να κρατήσει κανείς σφιχτά ένα μπαλόνι.

Δεν έχω θεατρικούς γονείς. Ως ηθοποιός είμαι σαν τα παιδιά που αυτό που είχαν να δώσουν δεν το θέλησε και δεν το αγάπησε κανείς. Σαν τα παιδιά που τα άφησαν σε ένα ίδρυμα και κάνεις δεν τα αναζήτησε ή τα υιοθέτησε. Και τώρα  έχω μεγαλώσει πια. Και έχω βγει από το ίδρυμα. Σεριανίζω μόνη...ονειρεύομαι, χαίρομαι, λυπάμαι, πέφτω, ξανασηκώνομαι, δημιουργώ.

Δε νομίζω να υπάρχει τραγούδι που να εκφράζει τη θλίψη μου
Ίσως μονάχα δυο περιστέρια
Που κρατούν στο στόμα τους λουλούδια
Στέκονται βουβά σε ένα κλαδί
Για να πετάξουν μετά
Το ένα προς τη δύση
Και τ' άλλο προς ανατολή

Πήρα μια ροζ τσάντα.
Για να βάλω μέσα τα αισθήματα.
Όχι, ψέματα.
Πήρα μια ροζ βαλιτσα.
Για το ταξίδι.
Έτσι δεν ειναι;
Πες μου.
Δε θα με πας ταξίδι;

Άλλο ένα παράξενο ζευγάρι.

Μια φορα και έναν καιρό ήταν ένα ζευγάρι όπου ο άντρας ήταν κοντός και η γυναίκα ήταν ψηλή. Όμως του άντρα δεν του άρεσε καθόλου που η γυναίκα του ήταν ψηλή και της γυναίκας δεν της άρεσε καθόλου που ο άντρας της ήταν κοντός, παρόλο και οι δύο έβρισκαν στους συντρόφους τους κάποια άλλα χαρίσματα. Έτσι κάθε μέρα ο άντρας ζουπούσε την γυναίκα του στο κεφάλι να κοντινέι και η γυναίκα τράβαγε από το κεφάλι τον άντρα της για να ψηλώσει. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερναν τίποτα. Ο άντρας δεν ψήλωνε και η γυναίκα δεν κόνταινε. Τη λύση δε, να βάλει ο άντρας ξυλοπόδαρα δεν την ήθελαν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Το αποτέλεσμα ήταν από το πολύ το ζούπιγμα και από το πολύ το τράβιγμα κάθε μέρα να έχουν πονοκέφαλο.

Η ομορφιά του ανθρώπου ειναι η καλοσύνη του. Ας μην το ψάχνουμε αλλού.

Να κάνουμε όνειρα μέχρι εκεί που δεν μας τρώνε.

Να κάνουμε όνειρα, αλλά μέχρι εκεί που δεν μας τρώνε. Να κάνουμε όνειρα για να τα τρώμε εμείς. Να τα γευόμαστε. Να τα απολαμβάνουμε. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και ποιοι όχι και όσο περισσότερο αγαπάμε αυτό που είμαστε με τις αδυναμίες και τις δυσκολίες του, τόσο πιο εύκολο ειναι να γευτούμε τα όνειρά μας.