Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Όλοι οι δρόμοι γίναν ροζ












...και ξαφνικά όλοι οι δρόμοι γίναν ροζ.
Ναι.
Ξέρω.
Θα αναρωτιέστε αν πήρα...
τίποτα ουσίες...
Από αυτές που σου αλλαζουν τα χρώματα και τα βλέπεις όλα...
ξέρω γω...
Ροζ.
Από αυτές που σου αλλάζουν τα πάντα.
Για λίγο.
Δεν πήρα.
Μόνο από τις περιγραφές τα ξέρω.
Ναι.
Μου τα' χουν πει κάποιοι θλιμμένοι.
Με θλίψη ίσως διαφορετική απο τη δική μου.
Με θλίψη που ταξιδεύει αλλού και κοιτάζει τα σύννεφα.
Ίσως πάλι να αναρωτιέστε αν πήρα ειδικά γυαλιά,
από αυτά που λέει και το τραγούδι. Που τα βλέπεις όλα σινεμά.
Γιατί όχι.
Θα μπορούσα.
Αλλά δεν πήρα ούτε ειδικά γυαλιά.
"Ε τι πήρες τότε βρε κορίτσι;"
Θα μου πείτε γελαστά.
Ειναι άυλο.
Ειναι ζωή.
Είναι λέξεις.
Ειναι πράξεις.
Ειναι ανάσα.
Ειναι αέρας.
Ειναι χαμόγελο.
Ειναι ευτυχία που δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσει.
Ειναι αλήθεια.
Είναι ψέμα ίσως. 
Ειναι φως.
Γέλιο.
Δάκρυ.
Άγνωστο.
Φόβος.
Πίστη.
Ερώτημα.
Ειναι ζωή.
Και είναι ροζ.


Δεν αξίζει να χαλάει την καρδιά του κανείς για ανθρώπους που του χρωστούν μια δήλωση ντροπής και μετανοίας και μια παράκληση συγχώρεσης.