Πώς είμαι;

Σαν κούκλα.

Όχι από αυτές τις ωραίες. Τις σέξυ.

Σαν άλλες.

Σαν κάτι ξεμάλλιασμένα μωρά, πλαστικά, με πιπίλα.

Αν πατήσεις ένα κουμπί, αρχίζω να χορεύω.

Με τ'άλλο κλαίω, γελάω

Και με τ' άλλο τραγουδάω.

Τα ρούχα μου είναι τρύπια.

Κι η μαμά μου με βαρέθηκε.

Πολύ με έπαιξαν κι έπειτα με ξέχασαν σε κάποιο  μπαούλο.

Αν πατήσεις εκείνο το κουμπί ακόμα τραγουδάω.

Αραγε θα μπορούσα κάποτε να αποκτήσω ψυχή;

Θα μπορούσα κάποτε ν' αποκτήσω ζωή;

Κάθισα στο τραπέζι κουρελιασμένη.

Ζητησα έναν καφέ γαλλικό.

Κοίταξα από το παράθυρο.

Ήπια νερό.

Και άρχισαν να τρέχουν από το στόμα μου κεφάλαια γράμματα της λέξης "σ'αγαπώ" γρήγορα και ανακατεμένα. Έτρεχαν και με έβλεπαν οι θαμώνες του καφέ και γέλαγαν. 

Ήμουν αστεία. 

Σαν τους γελωτοποιούς του τσίρκου.

Ντρεπόμουν απίστευτα που δε μπορούσα να συγκράτησω τη λέξη "σ' αγαπώ" στο στόμα μου.

Ένιωσα γριά ανύμπορη.

-Σας παρακαλώ. 

Τον καφέ μου. 

Γιατί αργείτε; 

Τι με κοιτάτε όλοι; Αφήστε με στη μοναξιά μου. 

Παρέα με τον γαλλικό καφέ. 

Και τα γράμματα δεν σταματούσαν να πέφτουν από το στόμα μου.

Φοβήθηκα μην αρρωστήσω.

Μήπως χρειάζεται να πάω σε γιατρό να σταματήσει τη ροή;

Πεθαίνει κανείς όταν τρέχουν γράμματα της λέξης "σ'αγαπώ" απ' το στόμα του;

-Σας παρακαλώ. Τον καφέ μου. Γιατί αργείτε; Τι με κοιτάτε όλοι.

Μεγάλωσα πια.

Ανήμπορη παρέα με έναν γαλλικό καφέ και λίγη μουσική. Αυτή εδώ είναι η θέση μου. Γερνάω και κάθομαι μια ζωή στην ίδια θέση.

Στον ίδιο καφέ. 

Τα καθίσματα με σιχάθηκαν.

Οι σερβιτόροι θα βαρέθηκαν να με βλέπουν. 

Αντε. Γυρίστε στις δουλειές σας. Αντε. Αφήστε με.

Καλή σας μέρα.

Δε μπορείς να με δεις.

Είμαι κρυμμένη πίσω από τον φόβο. 

Έχω καταπιεί τραυματα πολλά.

Και μασάω και δαγκώνω τη λέξη "σ'αγαπώ" για να πω στη θέση της ένα σωρό ανοησίες.

(Με αφορμή το "πρόγευμα" του Ζακ Πρεβέρ)

Χαμογέλασα.

Ηπια μια γουλιά καφέ.

Σε άκουσα.

Κοίταξα το ρολόι μου παριστάνοντας την αδιάφορη. 

Μα ο καφές μου γνωρίζει την πίκρα μου.

Όλα τα αντικείμενα πάνω στο μικρό ξύλινο τραπέζι την γνωρίζουν. 

Το φλυτζάνι

Το μικρό πιάτο και το μικρό κουτάλι 

Ο κύβος της ζάχαρης

Το ποτήρι με το νερό

Τα ζεστά μου  γάντια

Οι πίνακες στους τοίχους

To πικάπ με την μελαγχολική  μουσική 

Η ατμόσφαιρα όλη στο ελαφρά φωτισμένο δωμάτιο ποτίζεται από την πίκρα μου. 

Μονάχα εσύ με νομίζεις χαρούμενη.

Όλα μπορούν να χαθούν. 

Όλα εκτός από τον ήλιο, το φεγγάρι και τη θάλασσα.

Εκτός από λίγα βότσαλα στην άμμο για να ανάψεις μια φωτιά να ζεσταθείς.

Όλα μπορούν να χαθούν εκτός από τα δέντρα  για να ξαποστάσεις στον ίσκιο τους.

Κι απ' τα πουλιά που σου κρατούν συντροφιά από απόσταση ασφαλείας.

Όσες φορές κι αν κυοφορησω την αγάπη.

Όσες φορές κι αν φουντώσει μέσα μου η τριανταφυλλια,

Όσες φορές κι αν ξυπνήσω σε θάλασσα  ευτυχίας, 

Εσύ θα είσαι πάντα το αστέρι που με καθοδηγεί. 

Εσυ θα είσαι η πανσέληνος.

Η βαθιά σιωπή είναι η αγάπη που κοιμάται γαλήνια σε σκοτεινό ουρανό μ' αστέρια. 

Είναι η μουσική που συμφιλιωνεται με τον θάνατο. 

Η βαθιά σιωπή είναι το χαμόγελο μετά από πόνο μιας ολοκληρης ζωής. 

Είναι γαλήνια. 

Συμφιλιωμενη με τον θάνατο. 

Η βαθια σιωπή συγχωρεί.

Δεν επιτρέπει κανενός είδους βία για κανένα λόγο.

Δεν επιτρέπει την ασέβεια της μουσικής μέσα της. 

Η βαθιά σιωπή έχει γεννήσει τις πιο γλυκές μελωδίες. 

Έχει γεννήσει την ποιηση.

Στην βαθιά σιωπή κοιταχτηκαν οι άνθρωποι στα μάτια και ένιωσαν ασφάλεια. 

Στη βαθιά σιωπή ησυχάσες από τον εφιάλτη. 

Σε φίλα στο μαγουλο ο γονιός σου την ώρα που κοιμάσαι. 

Η βαθιά σιωπή είναι όλα τα λουλούδια του κόσμου. 

Είναι η ζωή που ξεκινά μέσα σε κάμπο. 

Τη βαθιά σιωπή ψάχνει η ανθρωπότητα.  

Η βαθιά σιωπή φέρνει στη γη ειρήνη. 

Τη βαθιά σιωπή  αξίζει να μάθεις να την τραγουδάς.