Όλα μπορούν να χαθούν. 

Όλα εκτός από τον ήλιο, το φεγγάρι και τη θάλασσα.

Εκτός από λίγα βότσαλα στην άμμο για να ανάψεις μια φωτιά να ζεσταθείς.

Όλα μπορούν να χαθούν εκτός από τα δέντρα  για να ξαποστάσεις στον ίσκιο τους.

Κι απ' τα πουλιά που σου κρατούν συντροφιά από απόσταση ασφαλείας.

 

 Η επιθυμία να εισαι αρεστος οδηγει στην ευγενεια και σε καλές πράξεις. Αν ομως δεν είσαι πραγματικά καλός, η κακία θα ξετρυπώσει και δεν θα εισαι παρά ένας κακός θεατρίνος. Ένας θεατρίνος που δεν πείθει. Κι αν εχεις βαφτεί κι όλας και εχεις στολιστεί, θα είσαι ενας μπογιατισμένος και στολισμένος θεατρίνος που δεν πείθει.

Εαν ομως εισαι πραγματικά καλός, η καλοσύνη σου θα αρχίσει να μετριεται εκεί που σταματά ο φόβος του να μην είσαι αρεστός.

Η καλοσύνη είναι ενα διαμάντι. Είναι τοσο πολύτημη και εχει τόση αξία που δεν χρειάζεται περιτυλιγμα. Άφησέ τη γυμνή να λάμψει.

Μετά την καταιγίδα

Είσαι η ήρεμη θάλασσα που με γαληνεύει
Κι ο λευκός γλάρος που με ταξιδεύει.
Είσαι οι σταγόνες βροχής πάνω σε ροζ τριαντάφυλλα που ξέμειναν μετά από καταιγίδα.
Είσαι ο ήλιος που δειλά ξεπροβάλει μέσα απ' τα σύννεφα που ησύχασαν.
Το χαμόγελο της μοναξιάς και το γέλιο της φιλίας.
Ο χορός στη βροχή κι ο χορός μετά τη βροχή.
Είσαι η μυρωδιά του υγρού χώματος
κι η ελπίδα του Σεπτέμβρη
Κάποιος που κρατά στο δρόμο το χέρι μου και προχωράω.