Αν η καρδια μου ήταν αποχη
Θα επιανα ψάρια καρδιες.
Θα σου τις εδινα να τις αγγιξεις
Κι επειτα θα τις πετουσα παλι στη θαλασσα.
Να ζησουν ελεύθερες.

Στον πρώτο δάσκαλο θεάτρου

Πόσο βαθιά σε συγχώρεσα
Και πόσο αυστηρά απαγόρευσα στον εαυτό μου να σου μιλα.
Να επικοινωνεί.
Να σχετιζεται.
Με πόση σφοδρότητα μάλωσα την ψυχή μου
που χαμογέλασε τρυφερά σε έναν εγκληματία.

Όλοι οταν προσεύχονται θυμούνται τον Χριστό. Δεν σκεφτονται κι εμας που πεθάναμε από αγάπη και δεν αναστηθήκαμε ποτέ.

Όλο τον θορυβο της εβδομαδας

θα τον βάψω με το γαλάζιο της θάλασσας.

Κι επειτα θα βυθιστώ στη

σιωπή.

Εκεί...στη γαλάζια σιωπή, ήρεμη, γαλήνια, θα σε συναντήσω.

Το κεφάλι μου είναι μια τεράστια κόκκινη καρδιά.
Ολες μου οι αισθήσεις περνούν μέσα από εκείνη.
Είναι εύκολο να πληγωθεί.
Πρέπει να την προστατεύσω.
Δεν ξέρω τον τροπο για να μην είναι τόσο εκτεθημένη.
Αν ρίξω επάνω της ένα μαντιλι,
Το μαντίλι θα γεμίσει αίμα.
Η καρδιά δεν θέλει τίποτα επάνω της.
Δεν θέλει να προσπαθησεις να την κρύψεις
Θέλει να την αγαπάς.
Θέλει εκείνον να την κοιτάζει, να τη νιωθει, να την ακούει και να τη σεβεται.
Θέλει εκείνον να την αγαπά.
Η καρδιά καταθέτει τα όπλα.
Ζητάει βοήθεια απο νοσοκομείο.
Δεν ξέρει να προστατεύεται.
Πρέπει να γίνει μεγάλη αλλαγή.
Να μπει ξανά μεσα στο σώμα μου.
Κάτι ήξερε η φύση που την έβαλε εκεί.
Πού παντα τη βάζει εκεί.
Μέσα στο σώμα.
Τι ήθελα να την ξεριζωσω και να τη βάλω στο κεφάλι μου.

Νόμισαν πως στεκονταν οι δυο τους μπροστα σε τεραστιο λευκο καμβα.
Πήραν χρώματα με τα χέρια τους να ζωγραφίσουν την αγάπη.
Την έκαναν πολύχρωμη και φωτεινή.
Όμως αυτό δεν τους αρκούσε.
Τότε διαπίστωσαν πως ο καμβάς ήταν παράθυρο από το οποίο μπορούσες να πετάξεις και να βγεις σε κήπο ηλιόλουστο.
Κρατήθηκαν από το χερι και δραπέτευσαν.
Ήταν ανάλαφροι και μόνοι.
Φορουσαν λευκά.
Τα μαλλιά τους ήταν γκρίζα.
Κι ο ήλιος τους ρώτησε τι είναι ευτυχια.
Του απάντησαν πως είναι ο έρωτας, η αγάπη και μια ανάλαφρη καρδιά.
Ο ήλιος τους θαύμασε.
Σπάνια συναντούσε πιο σοφούς από εκείνον.
Έκλεισε το βιβλίο του για λίγο.
Έβγαλε τα γυαλιά του.
Μονολογούσε.
"Ο έρωτας, η αγάπη και μια αναλαφρη καρδιά."

Εχει την ποιηση στα μάτια.
Τα δάκρυα 

Και στα χείλη του κόκκινα κεράσια.
Η θάλασσα της ψυχής του είναι γαλήνια.
Η μουσική του θυμίζει καλοκαίρι
Οι λέξεις του σου χαϊδεύουν το πρόσωπο
Η φωνή του σε μαγεύει
Και το χαμόγελό του σε ταξιδευει στον κόσμο του Da Vinci.
Απαγορεύεται να τον αγγίξεις, όπως απαγορεύεται το άγγιγμα στα έργα τέχνης σε έκθεση ή στο μουσείο. Παρακαλώ μην αγγιζετε.
Τον φωτογραφίζεις με τον νου.
Οι ώρες που μπορεις να τον δεις ειναι 6 - 8μ.μ. και όχι κάθε μέρα. Μια δυο φορές τον μήνα είναι καλά.
Κόβεις εισιτήριο.
Φοράς τα καλά σου.
Τον συναντάς.
Απαγορεύεται να τον αγγίξεις.
Μπορείς να του ψιθυρίσεις λόγια τρυφερά, αλλά πάντα κοιτάς το ρολόι.
Σκέφτεσαι να τον κλέψεις. Μα δεν μπορεις.
Απαγορεύεται να τον κλέψεις.
Σκέφτεσαι να τον αγοράσεις. Μα δεν πουλιέται.
Θυμασαι οτι έχει ψυχή. Και οι ψυχές δεν αγοράζονται. Όσα κι αν δώσεις.
Απελπισμένη θες να γκρεμίσεις τον χώρο που εκεινος υπάρχει.
Απαγορεύεται να τον γκρεμίσεις.
Φεύγεις από κοντά του με μια στέρηση που σε τρελαίνει.
Πηγαίνεις και τρως.
Θυμάσαι τον ψυχαναλυτή σου.
"...και μετά πηγαινεις και τρως" σου λέει.

Μα ναι.
Πηγαίνεις και τρως.
Απαγορεύεται να τον αγγιξεις.