Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Για ψ χ λόγους. *








Σιδέρωσα ένα λευκό πουκάμισο.

Ένα μαύρο παντελόνι.

Ένα μαύρο φράκο.

Και ένα μαύρο παπιγιόν.

Τα φόρεσα στην ψυχή μου.

Της έβαλα και καινούρια παπούτσια.

Λουστρίνια.

Τώρα είναι έτοιμη να την παρουσιάσω.

Τα ρούχα βέβαια αυτά δεν είναι τα δικά της.

Εκείνη είναι κοπέλα.

Δε φοράει φράκο.

Μα μου τα έδωσαν.

Και της τα φόρεσα.

Τώρα πια είναι έτοιμη. 

Να την παρουσιάσω.




 ................







Το ρολόι του τοίχου κρεμασμένο στην εξώπορτα.

Απ’ τη μέσα πλευρά.

Στην ξύλινη εξώπορτα.

Την καφετιά.

Το ρολόι του τοίχου θα χτυπήσει δώδεκα σε λίγα λεπτά.

Τα μεσάνυχτα.

Τι έγινε Μαρία με ρωτάει;

Συμβαίνει κάτι;

«Όχι» απαντώ.

Κανένα πρόβλημα.

Σταχτοπούτα δεν ήμουνα ποτέ.

Ούτε καμιά άλλη ηρωίδα του παραμυθιού.

Είμαι ηρωίδα της ζωής.

Ίσως.

Δε με νοιάζει λοιπόν.

Ας χτυπήσει.

Δώδεκα.



 .................




Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα.

Κι εγώ δροσίζομαι με ένα λάστιχο νερού της αυλής πράσινο.



 .....................




Άφησα ανοιχτό το παράθυρο να ακούω το κύμα και να μπαίνει η πανσέληνος

Να με συντροφεύει

Τις θλιμμένες νύχτες






* Ο τίτλος της ανάρτησης είναι κλεμμένος -  είναι μια σκέψη του Ευάγγελου Κατσιούλη.



Κανένα θετικό στοιχείο της προσωπικότητας δεν αξίζει να παραβλέπεται.