Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Ο θυμός, η κρίση, το άλλοθι και η επιθετικότητα.





     Αγαπητοί φίλοι γεια σας. Θα ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σας και να μιλήσω για τον θυμό που κατοικεί στις ψυχές δυστυχώς κάποιων ανθρώπων και για τις κοινωνικές του επιπτώσεις, χωρίς να είμαι ειδικός επιστήμονας. Το επάγγελμά μου είναι καλλιτεχνικό και η γνώση για τέτοιου είδους θέματα προέρχεται από την προσωπική μου ανάλυση με εκπαιδευμένο ψυχαναλυτή καθώς και από κάποια διαβάσματα. Όποιος θέλει λοιπόν με διαβάζει και όποιος δεν με εμπιστεύεται – πράγμα που το βρίσκω φυσιολογικό -  ας με προσπεράσει. 
      Πάρα πολλοί άνθρωποι, λοιπόν, έχουν μέσα τους έναν παθολογικό θυμό, άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό και άλλοι σε μικρότερο. Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνειδητοποιήσουν όχι απλώς τους λόγους για τους οποίους τον έχουν, αλλά και τον ίδιο τον θυμό. Αυτός ο θυμός δεν εξωτερικεύεται και δεν εκφράζεται από ενοχή. Ο θυμός όμως αυτός πάντα προσπαθεί να βρει διέξοδο. Λόγω της ενοχής βρίσκει ευκολότερα διέξοδο σε κάποιον άγνωστο που μάλιστα δεν πρόκειται να τον ξαναδεί και ίσως δε γνωρίζει ούτε το όνομά του. Για παράδειγμα στο δρόμο όταν οδηγούμε, στο λεωφορείο όταν μας στριμώχνουνε. Επίσης στο facebook και σε άλλα κοινωνικά δίκτυα σε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε μπορεί να παραφερθούμε, να ξεπεράσουμε τα όρια και να μιλήσουμε πολύ άσχημα με άλλοθι το ότι έχει άδικο. Τέλος είναι εύκολο να βγει προς τους ανθρώπους που μας εξουσιάζουν. Εδώ θέλω να πω το εξής. Ο θυμός προς την εξουσία μπορεί να είναι ο φυσιολογικός - δεν γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, το 2014 να μην υπάρχει μεγάλος θυμός προς την εξουσία - μπορεί όμως να είναι και διπλός. Να εμπεριέχει δηλαδή και τον θυμό που κουβαλάμε μέσα μας για κάποιους προσωπικούς λόγους και δεν τον συνειδητοποιούμε. Επιπλέον, σε περίοδο οικονομικής κρίσης η επιθετικότητα απενοχοποιείται πολύ πιο εύκολα στους ανθρώπους εκτός οικογένειας και φιλικού περιβάλλοντος. Έτσι γίνονται περισσότερες καταστροφές, σπάνε κάποιοι μαγαζιά, καίνε κτήρια....η οικονομική κρίση είναι η χαρά του πυρομανούς ίσως. Η οικονομική κρίση είναι και η χαρά του ρατσιστή. Η απενοχοποίηση του ρατσιστή. Η απενοχοποίηση του "δε θέλω έγχρωμους, δε θέλω εβραίους, δε θέλω γέρους, δε θέλω ανάπηρους." Η αφορμή και η απενοχοποίηση του Αδόλφου Χίτλερ και της Άνγκελα Μέρκελ…
     Για να συνοψίσουμε λοιπόν θα έλεγα πως υπάρχει γενικά σε κάποιους ανθρώπους εκτός από τον φυσιολογικό θυμό και ένας.....πιο παθολογικός θυμός, άλλες φορές πολύ πολύ μικρός, άλλες λιγότερο μικρός, άλλες κάπως πιο μεγάλος, άλλες πολύ πολύ μεγάλος και άλλες τεράστιος. Τώρα με τα facebook και όλα αυτά....γίνεται πιο ευδιάκριτος. Επίσης η  οικονομική κρίση για τον θυμωμένο και τον επιθετικό είναι άλλοθι. Η οικονομική κρίση γεννά πιο εύκολα τον πόλεμο είτε είναι με τα όπλα - μακάρι κάποτε να πάψει για πάντα και να μην ξαναγίνει ποτέ σε κανένα μέρος της γης - είτε είναι ψυχρός. (κι αυτός να πάψει!)  Η οικονομική κρίση είναι η αφορμή για να δημιουργηθούν άνθρωποι – τέρατα ως προς τη δράση τους.  
    Τέλος θα ήθελα να σημειώσω πως σε αυτές τις δύσκολες εποχές πιστεύω πως καλό είναι να προσέχουμε όσοι χειριζόμαστε το διαδίκτυο πώς εκφραζόμαστε και τι λέμε δημόσια σε όλους αυτούς τους χώρους κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί μπορεί αν μας μιλήσουν άσχημα να στεναχωρηθούμε. Ιδιαίτερα προσεχτικά θεωρώ πως πρέπει να είναι τα άτομα που είναι αναγνωρίσιμα. Γιατί – τόσα και τόσα έχουμε δει – μπορεί να δημιουργηθεί ακόμα και ένας μικρός «πόλεμος» που θα έχει μεγάλο ψυχικό κόστος στους ίδιους με άλλοθι - όπως είπα παραπάνω - το δίκιο και το άδικο. Γιατί μπορεί απλά κάποιοι να έχουν αντίθετη άποψη και να είναι κι αυτή σωστή ή να είναι μόνο αυτή σωστή. Γιατί μπορεί να γράφτηκε βιαστικά, χωρίς πολλή σκέψη. Γιατί μπορεί να μη έχει γίνει απόλυτα κατανοητό, να υπάρχουν ασάφειες και να πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις από εκεί που δεν το περιμένουν. Γιατί μπορεί να είναι μια υπέροχη σκέψη που όμως πολύς κόσμος δε μπορεί να την καταλάβει. Έτσι αυτός ο λεκτικός «πόλεμος» μπορεί να έχει επίπτωση ακόμα και στο επάγγελμά τους. Δεν εννοώ να μην εκφράζουμε όλοι τις απόψεις μας ή να μην είμαστε ελεύθεροι. Εννοώ να σκεφτόμαστε πολύ πριν πατήσουμε τα κουμπάκια να γράψουμε κάτι και ως θέση και ως απάντηση. Δηλαδή να εξετάσουμε το θέμα απ’ όλες τις πλευρές, να σκεφτούμε πώς θα το εκφράσουμε και πόσο μεγάλη είναι η αναγκαιότητα του να γραφτεί σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο. Μεγάλη...μικρή....θα αλλάξουν πολλά; Θα προβληματιστούν οι άνθρωποι; Δε θα αλλάξει τίποτα; Εάν πιστεύουν πως έχουν απόλυτο δίκιο και πως επιβάλλεται να ειπωθεί και θέλουν να το κάνουν βάζοντας σε κίνδυνο το επάγγελμά τους το καταλαβαίνω. Το «θυσιάζομαι για μια ιδέα» είναι μία θαυμαστή στάση. Και το δε θυσιάζομαι για μια ιδέα είναι και αυτό μια στάση λιγότερο θαυμαστή, αλλά επίσης κατανοητή. Είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που χωρά πολλή συζήτηση. Αλλά τουλάχιστον αυτή η θυσία ή αυτό το ρίσκο να έχει γίνει για κάποιο σπουδαίο λόγο και να μην είναι ένα ρίσκο γιατί πάνω στον εκνευρισμό ειπώθηκε ένα «εγώ συνουσιάζομαι με πολλούς και καλά να ξέρετε.» Τέλος πιστεύω πως δε γίνεται πόλεμος συνήθως για μια άποψη που προήλθε έπειτα από πολλή σκέψη και με πολλά επιχειρήματα εκτός κι αν αυτός που τη λέει είναι φασίστας. Σίγουρα δε μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Κανένας δεν αρέσει σε όλους. Παίρνουμε όμως που παίρνουμε ελάχιστα χρήματα από τη δουλειά μας στην Ελλάδα οι περισσότεροι για να μη πω όλοι σε αναλογία με το πτυχίο και τις ικανότητές μας. Μη μας απολύσουν κι όλας.  Αυτές ήταν λοιπόν οι σκέψεις μου σήμερα. Θα χαιρόμουν αν είναι ικανές να βοηθήσουν έστω λίγο κάποιον κάπου κάποτε. Γεια σας φίλοι! Να είστε όλοι καλά! Καλό μας ξημέρωμα!

Κανένα θετικό στοιχείο της προσωπικότητας δεν αξίζει να παραβλέπεται.